me the bee

Τι να πω;

2008-12-11T12:56:00.002+02:00

Περίεργο πλάσμα ο άνθρωπος. Πόσο μπορεί μια και μόνο στιγμή να σε αλλάξει! Ένα βλέμα, μια λέξη, ένα άγγιγμα, ένα μήνυμα, μια κίνηση...Τα πάνω, κάτω... Όχι απαραίτητα προς το καλό πάντα, αλλά και προς το άσχημο...

Τελικά οι άνθρωποι αλλάζουν ή όχι; Πώς όμως γίνεται να μην αλλάζουν όταν οι ίδιοι μέσα τους δε νιώθουν οι ίδιοι;

Όταν νομίζεις πως ο άνθρωπος που βλέπεις στον καθρέφτη δεν είναι αυτός που ήταν και χθες εκεί. Όταν κάθεσαι στη γωνιά απ' το κρεβάτι σου και νιώθεις πως όταν κάθησες εκεί χθες όλα ήταν αλλιώς... Όταν κοιτάς τους ανθρώπους δίπλα σου, γύρω σου κι όλοι είναι διαφορετικοί απο χθες... Όταν αντιλαμβάνεσαι πως μια απλή κουβέντα, μια λέξη, θα άλλαζε τον κόσμο σου σήμερα, ενώ χθες δεν είχε καμιά σημασία αν είχε ειπωθεί... Κι αύριο; Κι αύριο τι; Πάλι θα κοιτάς τον καθρέφτη, θα ψάχνεις τον άνθρωπο που ήξερες, κι αυτός θα είναι απών...

Δε θέλω τον παλιό μου εαυτό, ούτε με ενοχλεί που έχω αλλάξει... Απλά αργώ να προσαρμοστώ και πονάει αυτό που είμαι τώρα... Πονάει ε; Έτσι νομίζω...
Θα το παλέψουμε ε; Το δάκρυ δε σημαίνει τίποτα, μη φαβάσαι... Καλό είναι! Θέλω να πιστεύω... Έλα, μην κλαις... Χαμογέλα... Όλα καλά θα πάνε...ε;

Vermillion (pt.2) - Slipknot

2008-06-10T16:27:00.004+03:00

Ενα αγαπημένο κομμάτι... Κι από ένα συγκρότημα που δεν το χαρακτηρίζουν οι μπαλάντες... Ωστόσο ένα καταπληκτικό κομμάτι...που ξεχωρίζει!

She seemed dressed in all of me, stretched across my shame.
All the torment and the pain
Leaked through and covered me
I'd do anything to have her to myself
Just to have her for myself
Now I don't know what to do, I don't know what to do when she makes me sane.

She is everything to me
The unrequited dream
A song that no one sings
The unattainable, Shes a myth that I have to believe in
All I need to make it real is one more reason
I don't know what to do, I don't know what to do when she makes me sad.

But I won't let this build up inside of me
I won't let this build up inside of me
I won't let this build up inside of me
I won't let this build up inside of me

A catch in my throat choke
Torn into pieces
I won't, no!
I don't wanna be this...

But I won't let this build up inside of me
I won't let this build up inside of me
I won't let this build up inside of me
I won't let this build up inside of me

She isn't real
I can't make her real
She isn't real
I can't make her real

Something I adore!!

2008-06-05T22:59:00.001+03:00

Και τα δύο video έχουν το κομμάτι που μου αρέσει απλά δεν ήξερα ποιο από τα ΄δυο τελικά να επιλέξω... Enjoy...

Happy Birthday...to me!

2008-06-03T17:01:00.005+03:00

Happy Birthday...to me!

Χαρούμενα γεννέθλια!! Κλείνω τα 21!! Εχω ήδη 1/5 του αιώνα σ'αυτή τη Γη...
Ναι τέλος πάντων, να ζήσω, να είμαι χαρούμενη και γερή και να με χαίρονται όσοι με αγαπούν και να τους χαίρομαι κι εγώ...
Χρόνια μου πολλά!!!

Αλήθεια αυτές τις τούρτες που στο καλό τις φτιάχνουν;;; Μου άνοιξε η όρεξη... Α, και το 65 της εικόνας δεν έχει να κάνει με μένα απλά μου άρεσε το πόσα χρώματα έχει αυτή η τούρτα...

This is Maya Melissa

2008-05-22T22:24:00.003+03:00

Μετά από πρόσκληση του φίλου μου του pure_evil ή αλλιώς Λευτέρη, θα απαντήσω στο γιατί διάλεξα αυτό το ψευδόνυμο...

1ον πολύ απλά το όνομα μου έχει πολύ μεγάλη ιστορία και είναι ελάχιστοι που με την πρώτη το είπαν κανονικά...έχω ακούσεις τα απίστευτα...Αααα by the way το όνομά μου είναι ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ και όχι Μαριλένα ή Μαριάννα ή Χριστιάνα ή Μανταλένα ή Μαριολένη (ω ναι το έχω ακούσει κι αυτό) ή Έλενα ή Λένα-Μαρία...

2ον σαν ψευδόνυμο δε μου καθόταν καλά το Μαριαλένα

3ον (και βασικότερο) έτυχε μια από τις φορές που βρέθηκα με τα ξαδέλφια μου από την Αμερική να προσπαθώ να τους μάθω να πουν το όνομα μου και δεν το κατάφερναν με τίποτα... οπότε έρχεται μια "υπέροχη" ιδέα σ' εναν ξάδελφό μου να το προσαρμόσουμε...μου το κάνει πρώτα Marla (όπως αυτή στο Fight Club) αλλά δε μου άρεσε...ακούγεται κάπως...και τελικά μου το έκανε Maya (που μου άρεσε) αλλά γύρισε ο αδελφός μου και μου κάνει "σιγά μην είσαι και η Μάγια η μέλισσα"...οπότε καταλαβαίνει κανείς πως μου έμεινε... Βέβαια κανείς δε με φωνάζει Μάγια (μόνο μια φίλη μου για να με πειράξει καμιά φορά). Όταν λοιπόν ήταν να βάλω όνομα μου ρθε αυτό και το 'βαλα. Κατα τ' άλλα για όλους είμαι η Μαριαλένα.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

2008-05-21T16:49:00.002+03:00

Χρόνια πολλά σε όλους που γιορτάζουν σήμερα, Κωνσταντίνες και Κωνσταντίνους, Κωστάδες, Κωσταντήδες, Ελένες, Λένες, Έλενες (κ.ο.κ.) και μαζί με όλους κι εγώ κατά το ήμισι Ελένη... Χρόνια πολλά!!

Νόστος...

2008-05-12T23:27:00.001+03:00

«Τίμοθι! Τίμοθι ξύπνα είναι η ώρα για το φάρμακό σου», άκουσε τη νοσοκόμα να του ψιθυρίζει στο αυτί. Τι πόνος κι αυτός! Ο γιατρός είχε πει πως η πληγή θα χρειαστεί καιρό για να επουλωθεί. Ήδη μια βδομάδα από την εγχείρηση, και σίγουρα πάνω από δεκαπενθήμερο που είχε πληγωθεί, και μπορούσε με κάθε λεπτομέρεια να περιγράψει την στιγμή που ένιωσε τη σφαίρα να μπαίνει στο στήθος του. Και μετά ποδοβολητό, σφαίρες να περνάνε ξυστά δίπλα του.

Ο πόλεμος δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Και ήταν ευγνώμων που σε αντίθεση με χιλιάδες άλλα άτομα, αυτός ήταν ζωντανός, σε ανάρρωση και σύντομα θα επέστρεφε σπίτι του. Έτσι του είχαν πει. Δεν μπορούσε πλέον να πολεμήσει. Η επέμβαση που χρειάστηκε στο στήθος παραλίγο να του κόστιζε τη ζωή, και το σπάσιμο στο πόδι δεν είχε ακόμα θρέψει. Δε θυμόταν πότε το έσπασε και οι γιατροί υπέθεταν ότι θα λιποθύμησε μετά τον πυροβολισμό που δέχτηκε και καθώς οι υπόλοιποι στρατιώτες έτρεχαν κάποιος θα τον πάτησε κι έτσι κι έσπασε. Δεν ήταν τίποτα το σοβαρό. Το πόδι σύντομα θα γινόταν καλά. Αλλά ο πόνος στο στήθος… ο πόνος αυτός δεν τον άφηνε ούτε στον ύπνο του να ηρεμίσει. Μόνο όταν σκεφτόταν το σπίτι… μόνο τότε ξεχνιόνταν και ένιωθε και πάλι παιδί.

Αχ, το σπίτι… πόσο του είχε λείψει. Πόσο είχε πεθυμήσει τις μυρωδιές του, την αγκαλιά του, την ασφάλεια που ένιωθε εκεί. Ήταν μόλις δεκαοκτώ χρονών όταν τον πήρανε για τον πόλεμο, αμούστακο παιδί ακόμα. Και τώρα, τώρα ήταν άντρας στα εικοσιένα. Κι όμως ένιωθε σα να είχε ζήσει όλη τη ζωή που του προοριζόταν. Ένιωθε πως αυτά τα τρία χρόνια ήταν μια ολόκληρη ζωή. Και με το δίκιο του. Το τι είχαν δει τα μάτια του μέσα σ’ αυτά τα τρία χρόνια ήταν αρκετά για να νιώσει στο πετσί του την αξία της ζωής. Θυμάται, τότε που ήταν μικρός ακόμη, τον κήπο που έπαιζε με τις ώρες. Κήπο τον λέγανε αλλά ήταν σα μικρό λιβάδι. Ζούσανε στην εξοχή κι έτσι όλα τα σπίτια, συνήθως, ήταν κτισμένα σε αγροκτήματα. Σκεφτείτε τώρα για τα παιδιά πως είναι να μεγαλώνουν σε σπίτια με τεράστιους χώρους για τρέξιμο και παιχνίδι. Έτσι ήταν και το δικό του σπίτι.

Θυμάται κάθε λεπτομέρεια του σπιτιού. Μόνο η θύμησή του τον ηρεμούσε από κάθε πόνο. Μπροστά από το σπίτι περνούσε ο «κεντρικός» δρόμος του χωριού. Από κει περνούσε και κάθε πρωί ο γαλατάς κι άφηνε δύο μπουκαλάκια γάλα. Το επόμενο πρωί όταν θα ξαναπερνούσε έπαιρνε τα άδεια μπουκάλια κι άφηνε καινούργια, γεμάτα. Ο μικρός Τίμοθι μόλις άκουγε το κουδουνάκι από το ποδήλατο του γαλατά έτρεχε στην πόρτα για να προλάβει να πιει αυτός πρώτος γάλα. Υπήρχαν φορές που αφού έπινε το γάλα ξανάπεφτε για ύπνο γιατί ήταν χαράματα ακόμη.

Ακόμη και το χειμώνα όταν χιόνιζε θα σηκωνόταν το πρωί πρώτος για γάλα. Όμως δεν ήταν μόνο αυτό που θυμόταν από το σπίτι του. Θυμάται πόσο λαχταρούσε να ρθει η άνοιξη! Ο χειμώνας στην Αγγλία είναι δύσκολος και η άνοιξη πραγματικά σου δίνει την αίσθηση της αναγέννησης. Όλα τα λουλούδια έβγαζαν δειλά δειλά τα ματάκια τους από το χώμα και τις πέργκολες στο παράθυρο του σαλονιού. Κι όταν ερχόταν επιτέλους ο Μάης, τότε όλα είχαν φουντώσει! Όλα ήταν ανθισμένα, από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο. Κι από χρώματα; Πανδαισία! Μωβ, κόκκινο, κίτρινο, μπλε, ροζ, πράσινο φυσικά. Τότε ήταν που κι η μάνα του καθάριζε όλο τον κήπο κι έβαφε την πόρτα. Αυτή τη συνήθεια ποτέ του δεν την κατάλαβε ο Τίμοθι. Αλλά και ποτέ δεν είχε ρωτήσει. Υπέθετε ότι θα ήταν κάποιο είδος συντήρησης της πόρτας από τις φθορές του χρόνου και του χειμώνα με τις βροχές και τα χιόνια, αλλά και πάλι ποτέ δεν κατάλαβε γιατί η πόρτα του έπρεπε να είναι μπλε. Τα υπόλοιπα σπίτια στο χωριό είχαν είτε κόκκινες είτε απλές καφέ πόρτες. Γιατί η δική τους έπρεπε να είναι μπλε;

Όταν πρωτοπήγε στο σχολείο, εκτός από τα παιδιά που ήδη τον γνώριζαν, τον κορόιδευαν για αυτή την πόρτα. Και τότε είχε παραπονεθεί πρώτη φορά στη μάνα του. «γιατί πρέπει να διαφέρει η δική μας πόρτα από όλες τις υπόλοιπες;», «δεν είναι κακό να διαφέρουμε απ’ όλους τους άλλους γιέ μου, μερικές φορές το ξεχωριστό είναι που δίνει αξία». Ακόμη τα θυμάται αυτά τα λόγια. Τότε το μόνο που έκαναν ήταν να φύγει κλαίγοντας, σήμερα όμως, μετά από τόσα χρόνια και τόσες εμπειρίες καταλαβαίνει τι είναι αυτό που του είχε πει τότε η μάνα του. Βέβαια του φαίνεται λίγο περίεργο που κάτι τόσο πολύτιμο γι’ αυτόν σήμερα βγήκε μέσα από ένα παράπονο για μια πόρτα αλλά και πάλι μόνο έτσι θα είχε αξία.

Η δεύτερη φορά, και τελευταία, που παραπονέθηκε για την πόρτα ήταν όταν λόγω μια φωτιάς που είχε πιάσει έξω από το σπίτι, η πόρτα καψαλίστηκε και χρειαζόταν αλλαγή. Η μάνα του όμως δεν ήθελε να αλλάξουν την πόρτα αλλά να τη βοηθήσει να την επισκευάσουν μόνοι τους. Ο Τίμοθι ξανάβαλε τις φωνές στη μάνα του και αυτή τη φορά επικράτησε το δικό του, ότι θα καλούσαν μάστορα να τη φτιάξει αν τόσο πολύ ήθελε να κρατήσουν την ίδια. Βέβαια κάτι τέτοιο φαινόταν αφελές αλλά γι’ αυτόν αυτή τη στιγμή και η ανάσα της μάνας του, η μυρωδιά των λουλουδιών του σπιτιού του, οι απλές συνομιλίες της καθημερινότητας είχαν άλλο βάρος.

Θυμάται ακόμη και το τζάκι, που όλοι μαζευόταν γύρω του για ζεστασιά. Το σπίτι ήταν πέτρινο και δε ζεσταίνονταν εύκολα, αλλά όταν γέμιζαν το τζάκι με ξύλα και έπιανε καλή φωτιά όλος ο χώρος ήταν σα να έμπαινες σε φούρνο. Το σαλόνι, η κουζίνα δίπλα αλλά και το δωμάτιο ακριβώς πάνω από το σαλόνι που συνέχιζε η καμινάδα του τζακιού, είχε μια καλή θερμοκρασία. Εκείνες τις ώρες που το τζάκι έκαιγε, γιατί το χειμώνα σχεδόν ποτέ δεν έσβηνε, τότε που μαζεύονταν όλοι γύρω του και συζητούσαν τα της ημέρας, που λέγαν αστεία αλλά και ιστορίες, αυτά του έλειπαν πιο πολύ απ’ όλα. Τότε που η μάνα του μοίραζε τσάι και τα υπέροχα μπισκοτάκια που έφτιαχνε με σοκολάτα και καρύδια. Ο πόλεμος του τα είχε στερήσει όλα αυτά. Και απ’ αυτόν και από χιλιάδες άλλα άτομα.

Θυμάται τις μυρωδιές των γιορτών. Ευχαριστίες, Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Πάσχα… τότε πάντα οι ετοιμασίες ήταν πολλές. Πολλοί συγγενείς, πολλοί φίλοι άρα πολλά πράγματα να φτιάξεις. Η μικρή του αδελφή βοηθούσε πάντα στο σπίτι. Εκείνες τις μέρες αυτή ήταν υπεύθυνη για το ξεσκόνισμα και την καθαριότητα. Ο πατέρας του και ο μεγάλος αδελφός του ήταν πάντα σε δουλειές στο χωριό οπότε στο μόνο που βοηθούσαν ήταν στο κουβάλημα αυτών που χρειαζόταν στο σπίτι. Ο Τίμοθι με τη μάνα του ήταν στην κουζίνα. Μαγείρευαν, φτιάχνανε γλυκά, λικέρ και πολλές πολλές λιχουδιές.

Του άρεσε πολύ να μαγειρεύει. Αυτή η ανάμειξη των υλικών και η δημιουργία κάτι τόσο νόστιμου τον γοήτευαν από μικρό. Δεν πίστευε πως θα μπορούσε κάτι τέτοιο να το κάνει σαν επάγγελμα. Τυχαία όμως όταν κάποτε έπεσε στα χέρια του ένα γαλλικό έντυπο, παρατήρησε πως στη Γαλλία υπάρχουν σχολές μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής και πως εκεί φοιτούν αγόρια. Η ανακάλυψή του αυτή τον είχε ενθουσιάσει τόσο που είχε δηλώσει στους γονείς του πως θα γινόταν μάγειρας. Το ξύλο που έφαγε από τον πατέρα του εκείνη τη μέρα ποτέ δε θα το ξεχάσει. Όμως δε θα ξεχάσει και τη μάνα του που κρυφά το ίδιο βράδυ του άφησε κάτω από το μαξιλάρι του χρήματα σ’ έναν φάκελο που έλεγε «μη φοβάσαι να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα». Τα χρήματα δεν ήταν αρκετά φυσικά κι αυτός δεν ήταν σε ηλικία να φύγει για σπουδές, ειδικά σε μια ξένη χώρα. Το κουράγιο όμως που του έδωσε ήταν τόσο ώστε να τον κάνει να πιστέψει πως μια μέρα θα τα καταφέρει.

Και τώρα από το κρεβάτι του νοσοκομείου σκέφτεται πως όταν θα γυρίσει σπίτι θα βρει μια δουλειά, θα μαζέψει χρήματα και θα φύγει για Γαλλία. Με τα γαλλικά που έμαθε στο σχολείο και με τη συναναστροφή του τώρα στον πόλεμο με Γάλλους, πιστεύει ότι θα τα καταφέρει να συνεννοηθεί. Ναι αυτό θα κάνει! Θα μιλήσει και στη μάνα του και όλα θα πάνε καλά. Γυρνάει σπίτι του και όλα θα πάνε καλά. Όλα θα πάνε καλά.

Άνεμος...

2008-04-17T02:13:00.002+03:00

Ο αέρας λυσσομανούσε από τα κλειστά παραθυρόοφυλλα. Τα πατζούρια, παρότι κλειδωμένα, νόμιζες πως ο αέρας θα τα ξεκολλήσει. Η Ελένη είχε κουκουλωθεί κάτω από τη φλοκάτη, στο ντιβάνι και είχε κλείσει τα αυτιά της. Ο αέρας ήταν κάτι που της θύμιζε άσχημες στιγμές. Στιγμές που την πλήγωναν ακόμη και μετά από τόσα χρόνια.

Είχε καλύψει μέχρι και ολόκληρο το κεφάλι της, όταν μέσα σ' όλο το θόρυβο που προκαλούσε ο αέρας, ένιωσε ένα χέρι να την αγγίζει. Τράβηξε τα σκεπάσματα, τόσο όσο να φανεί το καλό της μάτι και με το λιγοστό φως που υπήρχε στο δωμάτιο είδε τα τρομαγμένα ματάκια της κόρης της.

- Μαμά, φοβάμαι...
- Τί φοβάσαι μικρό μου;
- Φοβάμαι τον αέρα... Έτσι που σφυρίζει δυνατά... Και δε μπορώ να κοιμηθώ. Φοβάμαι!
- Έλα, ξάπλωσε εδώ δίπλα μου και μη φοβάσαι. Εμπρός, κοιμήσου ήρεμα.

Η Ελένη έπρεπε να δείχνει δυνατή. Δεν έπρεπε να φανεί πως και η ίδια φοβόταν. Ίσως και περισσότερο από την κόρη της. Ή μάλλον δε φοβόταν, οι αναμνήσεις ήταν αυτές που έκαναν την καρδιά της να σπαρταρά.

Πήρε αγγαλιά την κόρη της και προσπάθησε να ηρεμίσει. Αυτή τη στιγμή η μικρή την είχε μεγαλύτερη ανάγκη. Ξαφνικά ένας μεγάλος κρότος ακούστηκε απ' έξω. Η Ελένη τινάχτηκε στο κρεβάτι της. Μαζί μ' αυτή κι η κόρη της που έβαλε τις φωνές.

- Μαμά, μαμά! Τί ήταν αυτό; Δεν πιστεύω να ήρθε ο κακός ο λύκος !;!

Η Ελένη χαμογέλασε, παρότι ήταν τρομαγμένη, καθώς της φάνηκε πολύ αστεία η υπόθεση της κόρης της.

- Όχι καλό μου παιδί, ο κακός ο λύκος φοβάται τον αέρα και δε βγαίνει απ' το σπίτι του τέτοιες στιγμές.
- Ναι, αλλά αν όταν άρχισε ο αέρας ο λύκος ήταν πολύ μακριά απ' το σπίτι του και τώρα θέλει το δικό μας σπίτι να μείνει;
- Μην ανησυχείς! Αποκλείεται να είναι ο λύκος. Να θα πάω να κοιτάξω έξω και θα δεις ότι δεν ήταν αυτός.

Σηκώθηκε από το κρεβάτι, σα βρεγμένη γάτα, βγήκε από το δωμάτιο και κινήθηκε προς την εξώπορτα. Ξεκλείδωσε, γύρισε το πόμολο αργά για να μην ακουστεί. Μήπως κι αν ακουγόταν θόρυβος θα το καταλάβαινε κανείς; Και κανονιά δύσκολα την άκουγες μέσα από τέτοιο βουητό.

Κοντοστάθηκε προτού ανοίξει την πόρτα. Με το χέρι που είχε ελεύθερο πλησίασε κι άγγιξε την τρύπα που κάποτε είχε τη θέση του το αριστερό της μάτι. Ένιωσε ακριβώς τον πόνο που είχε νιώσει και τότε, πριν χρόνια, που πάλι φυσούσε δυνατά. Ήταν έφηβη τότε, και τώρα, τριάντα χρόνια μετά ένιωθε τη σουβλιά στο μάτι της.

Θυμήθηκε τη σκηνή λεπτό προς λεπτό. Η μητέρα της ήταν άρρωστη με πυρετό. Ο πατέρας κι ο αδελφός της λείπαν στον πόλεμο και οι μικρότερες αδελφές της κοιμόταν δίπλα στο τζάκι. Ο αέρας φυσούσε και τσίριζε, όπως και τώρα. Τα ζώα στο στάβλο ήταν αναστατωμένα και η πόρτα χτυπούσε σα τρελή. Η Ελένη ήταν η μόνη που μπορούσε να πάει να ηρεμίσει τα ζώα και να κλείσει καλά την πόρτα.

Βγήκε απ' το σπίτι και κινήθηκε προς το στάβλο. Πράγματι η πόρτα ήταν ορθάνοιχτη και βροντοκοπούσε. Τα άλογα χλιμιντρίζαν σα τρελά και μαζί τους την ορχήστρα βοηθούσαν η αγελάδα και οι δύο κατσίκες που είχαν. Η Ελένη πλησίασε τον Μελέτιο, ήταν το πιο μεγάλο και το πιο όμορφο απ' τα άλογά τους και του ψιθίρισε κάτι. Το άλογο αμέσως ηρέμισε και μαζί του και τα άλλα δύο. Ύστερα ήρεμα πήγε στην αγελάδα και την έδεσε και έκλεισε και το πορτάκι από τις κατσίκες πυ είχε ανοίξει κι αυτό. Όπως φαίνεται έπεσε ένα ξύλο από τη σκεπή (απ' τον αέρα προφανώς) και την άνοιξε. Αφού ηρέμισε κάπως τα ζώα κινήθηκε προς την έξοδο του στάβλου όπου το τελευταίο που θυμάται είναι έναν περίεργο θόρυβο, κάτι μαύρο μπροστά της κι ύστερα τίποτα. Το επόμενο πρωί τη βρήκαν οι αδελφές της αιμόφυρτη στα άχυρα κι αυτή δε μπορεί να ξεχάσει τον τρομερό πόνο που ένιωθε στο κεφάλι της.

Ο γιατρός τελικά είπε πως ήθελε πολύ ξεκούραση και για κανένα μήνα να μη βγει από το σπίτι ώσπου να επουλωθεί η πληγή. Προφανώς το βράδυ στο στάβλο κάποιο δοκάρι από το ταβάνι ξεκόλλησε κι όπως κινήθηκε προς τα κάτω σαν εκρεμές, βρήκε την Ελένη στο κεφάλι. Και το καρφί που είχε στην άκρη την έσκισε ακριβώς εκεί που ήταν το αριστερό της μάτι.

Ο πόνος θυμάται ήταν φριχτός. Και κράτησε για πολύ καιρό. Τα γλυκά λόγια της μητέρας της δε τη γιάτρευαν. Ό,τι είχε γίνει, έγινε και είχε αφήσει πάνω της μια μεγάλη πληγή. Σωματική και ψυχική. Ακόμη κι όταν η πληγή είχε κλείσει κι έπαψε να την ενοχλεί, οι δυσκολίες ακολουθούσαν. Όλα ήθελαν επιδεξιότητα, καθώς δεν είναι εύκολο 17 χρόνια να είσαι φυσιολογικός και ξαφνικά να τα βλέπεις όλα μισά. Έτσι τουλάχιστον έλεγε η Ελένη. Δυσκολεύτηκε πολύ. Δυσκολεύτηκε να βγει απ' το σπίτι, χωριό ήταν τί θα έλεγαν όλοι, δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί στις νέες καταστάσεις. Τα κατάφερε όμως. Τα κατάφερε κι η ζωή της ήταν τόσο καλή όσο άσχημα της είχε φανεί μέχρι τότε. Παντρεύτηκε έναν εύπορο άνθρωπο που την αγαπούσε και της φαιρόταν όμορφα, κι απέκτησε μια πανέμορφη κόρη που είχε τα όμορφα σμαραγδένια μάτια της μαμάς της. Κι η Ελένη κάθε φορά που τα έβλεπε δάκρυζε. Όχι γιατί της έλλειπε το δικό της, αλλά γιατί τα μάτια της στα μάτια της κόρης της ήταν πιο όμορφα απ' ότι στο δικό της κεφάλι κι επιπλέον, σε αντίθεση με την ίδια, ήταν εκεί και τα δύο και την αντίκρυζαν με την ίδια αθωότητα που έχουν τα μάτια ενός δωδεκάχρονου κοριτσιού.

Άνοιξε την πόρτα και κοίταξε έξω. Πρώτα δεξιά, μετά μπροστά και τέλος αριστερά. Χαμογέλασε κι έκλεισε την πόρτα. Γύρισε στο κρεβάτι όπου η κορούλα της την περίμενε ανυπόμονα. Τη φίλησε στο μέτωπο και της είπε γλυκά:

- Μια γλάστρα απ' το περβάζι ήταν που έπεσε στην αυλή. Είδες που σου έλεγα ότι δεν είναι ο κακός ο λύκος; Έλα, ξάπλωσε τώρα να κοιμηθούμε.

Ξάπλωσαν και μετά από λίγο ο αέρας κόπασε. Αυτό ήταν. Ο ύπνος δεν άργησε να τους πάρει.

Θέμα Φυσικής

2008-04-12T17:04:00.002+03:00

Εφόσον ο αδελφός μου ξαναδίνει κι αυτός φέτος Πανελλήνιες θυμάμαι κι εγώ διάφορα από τότε που έδινα κι εγώ (δεν είναι και πολλά χρόνια πίσω) και σήμερα μου έφερε ένα θέμα φυσικής κατεύθυνσης (ο Θεός να το κάνει θέμα) κι επειδή μου άρεσε σας το παραθέτω...

Ψυχωτικός δολοφόνος γατών έχει τοποθετήσει πανίσχυρη, υψηλής τεχνολογίας ωρολογιακή βόμβα στην κοιλιά μιας αδέσποτης γάτας στον Κολωνό. Την ώρα που η άμοιρη γατούλα βρίσκεται στη διαστάυρωση Σ. Πάτση και Λένορμαν, βλέπει ένα γάτο να την πλησιάζει με έντονη ερωτική διάθεση. Όταν ο ακόμα πιο άμοιρος γάτος φτάσει σε απόσταση ενός μέτρου, η βόμβα μπαίνει σε λειτουργεία και εκρήγνυται. Ένας εκκωφαντικός ήχος αναστατώνει όλη την περιοχή. Ένας ταξιτζής περνά ταραγμένος με κόκκινο φανάρι και τρακάρει με ένα λεοφορείο - φυσαρμόνικα υπό γωνία που προσεγγιστικά θεωρουμε 90 μοίρες.

α) Αν ο ταξιτζής στόκαρε στο λεωφορείο με ταχύτητα 55 χλμ/ώρα, η μάζα του ταξί ήταν 900 Kg και του λεωφορείου 7ton, ενώ το λεωφορείο μετατοπίστηκε μαζί με το ταξί (συσσωμάτωμα - σάντουιτς) για 12,5 μέτρα σε ευθεία που σχημάτιζε γωνία 30 μοιρών με το διάνυσμα της ταχύτητας του ταξί, βρείτε την ταχύτητα του λεωφορείου και τη μεταβολή της κινητικής ενέργειας του συστήματος. Τα βάρη των επιβατών των 2 επιβατηγών περιέχονται στις τιμές που δίνονται.

β) Επιστροφή στον πρωταγωνιστή της άσκησης. Η γάτα λοιπόν με αυτή την πανίσχυρη έκρηξη μετατρέπεται σε 5 άνισα κομμάτια με λόγους μαζών m1/5=m2/8=m3/2=m4/6=m5/2. Το κομμάτι μάζας m1 φεύγει με ταχύτητα 20m/sec πάνω στην ευθεία που ενώνει τα κέντρα μάζας του γάτου και της πρώην γάτας. Ο γάτος λόγω της έκρηξης έφυγε στην ίδια ευθεία με ταχύτητα 10m/sec. Δίνεται ότι τα 2 τετράποδα είχαν την ίδια μάζα πριν την έκρηξη. Σε πόσο χρόνο και σε πόση απόσταση θα συγκρουστούν οι δύο γάτες και μετά από πόση απόσταση θα συγκρουστούν οι δύο γάτες και μετά από πόση απόσταση θα σταματήσουν;

γ) Τα κομμάτια μαζών m2 και m3 αποκτούν αντίστοιχα ταχύτητες υδ και 3υδ, όπου υδ η ταχύτητα διαφυγής κάποιας μάζας από το βαρυτικό πεδίο της γης και πρέπει να υπολογιστεί. Τα κομμάτια αυτά έχουν διαφορά φάσης 45 μοιρών, μετρώντας από τον άξονα χ με φορά αντίθετη φυσικά αυτής του ρολογιού. Το m2 προσκολλάται πάνω σε έναν δορυφόρο ο οποίος βρίσκεται σε ελλειπτική τροχιά γύρω από τη γη με εξίσωση: (x-1)2/α+y^2/β=1. Για τους υπολογισμούς θεωρήστε το 0,0 ώς κέντρο της γης. Η τροχία έχει τέτοια εκκεντρότητα ωστε η κοντινότερη απόσταση που έρχεται ο δορυφόρος με τη γη είναι 100χλμ. Ο δορυφόρος μένει ακίνητος. Να βρεθούν οι εκκεντρότητα της έλλειψης, το ύψος της σύγκρουσης και η μάζα του δορυφόρου. Το κομμάτι μάζας m3 τώρα προσκολλάται επάνω σε ένα διαστημόπλοιο της NASA το οποίο οδεύει προς τον Κρόνο. Έχει όμως τέτοια ορμή που του αλλάζει την πορεία και το κάνει να κινηθεί σε τροχιά γύρω από το Δία. Με γνωστές τη μάζα και την ταχύτητα του διαστημοπλοίου καθών και με την πληροφορία ότι τα δύο σώματα συγκρούστηκαν κάθετα να υπολογιστεί η εξίσωση της τροχιάς από τον Κρόνο στο Δία. Θα μπεί σε τροχιά γύρω από το Δία ή θα εκτελέσει την πορεία που μόλις υπολογίσετε και μετά θα απομακρυνθεί από το βαρυτικό του πεδίο; Η παγκόσμια σταθερά έλξης GΔ του Δία θεωρείται γνωστή.

δ) Το κομμάτι μάζας m4 πέφτει στην κεντρική πλατεία της Ν. Σμύρνης, όπου κάτι παιδάκια παίζουν ανέμελα κρυφτό. Ένα από τα παιδάκια το οποίο έχει ύψος h=1,5 μέτρα αηδιάζει και κένει εμετό. Ο εμετός έχει συνολικό μήκος 20cm και κάνει οριζόντια βολή με αρχική ταχύτητα 6m/sec. Να βρεθεί το βελινεκές του εμετού. Δεδομένου ότι ο εμετός πέφτει στο έδαφος σαν αλυσίδα (δήλαδη όχι όλος μαζί) να υπολογιστεί ο χρόνος που θα χρειαστεί για να πέσει ολόκληρο στο πάτωμα καθώς και η ακτίνα εξάπλωσής του αν υποθέσουμε ότι σχηματίζει κύκλο. Επιπλέον απαντήστε στην ερώτηση κρίσεως: Είναι αποτελεσματικό να παίζεις κρυφτό στην πλατεία ή είναι καλύτερο να πας κάπου που να έχει καλύτερες και περισσότερες κρυψώνες; Να απαντήσετε έχοντας υπόψην σας και αυτούς που κρύβονται αλλά και αυτόν που τα φυλάει.

ε) Το κομμάτι μάζας m5 πέφτει έξω από ένα σουβλατζίδικο στα Κ. Πετράλωνα. Ο σουβλατζής μαζεύει περιχαρής το κομμάτι αυτό και το πάει στα σφαγεία να το κάνει γύρο. Με την αφαίρεση τριχώματος και λοιπών "άχρηστων" στοιχείων η μάζα μειώνεται κατά 30%. Στο ψήσιμο του γύρου τώρα θεωρούμε ότι χάνονται 0,7gr/h σε λίπος. Αν ένας πελάτης έχει την ατυχία να του πέσει "όλη η γάτα" στο σουβλάκι του πόσες θερμίδες θα πάρει από το γύρο του; Αν τρόγωντάς το καταλάβει ότι είναι γάτα και το πετάξει κατά λάθος στην καράφλα ενός ανυποψίαστου περαστικού θα μπορέσει σύμφωνα με τις εξισώσεις του Einstein να γυρίσει πίσω το χρόνο και να διορθώσει το λάθος του;

Για τους υπολογισμούς σας θεωρήστε γνωστό και το g=10m/sec2

Αν τα θέματα ήταν έτσι θα γράφαμε όλοι 20!

ΜΗ ΜΕ ΨΑΞΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ 'ΜΑΙ ΕΔΩ

2008-03-25T18:18:00.002+02:00

Με ζήτησε κανείς;
Ρώτησε κανείς για μένα;

Δε θέλω να ψάξεις να με βρεις. Μη μπεις στον κόπο. Έχω πει σ' όλους πως έφυγα. Έχω σβήσει τα ίχνη πίσω μου. Δε θέλω να υπάρχω για σένα όπως κι εσύ δεν υπάρχεις για μένα. Είμαι καλά με μένα και μου αρκεί.

Φεύγω. Φεύγω και δεν κοιτάζω πίσω μου. Έσβησα όλα όσα με πλήγωσαν για να χωρέσουν καινούργια, καλύτερα. Εκεί που πάω δε θα με βρεις όσο κι αν ψάξεις. Κι ακόμη κι αν τύχει να με δεις μπροστά σου δε θα μ' αναγνωρίσεις. Γιατί τα μάτια τα δικά σου δε θα δουν τα δικά μου. Γιατί δε θα μπορέσεις να ακούσεις την καρδιά μου που θα χτυπά δίπλα στη δική σου. Γιατί δεν είμαι πια αυτή που ήξερες.

Μην ψάξεις να με βρεις γιατί για σένα δεν υπάρχω. Μη ρωτήσεις να μάθεις για μένα όπως κι εγώ δε θέλω να ξέρω για σένα.

" Έπρεπε να φύγει γιατί κάτι καλύτερο ερχόταν "

Step up 2...

2008-03-24T18:16:00.003+02:00

Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν καλά πόσο μεγάλη αδυναμία έχω στο χορό. Είναι ένας τρόπος έκφρασης και πιστεύω πως αντίθετα με πολλά άλλα μέσα (έκφρασης) είναι από τους λίγους που χωρίς εξηγήσεις καταλαβαίνεις όλα όσα ο άλλος προσπαθεί να σου..δείξει...

Έτσι απόλαυσα τις προάλλες στον κινηματογράφο το Step Up 2 που αντίθετα με το πρώτο ήταν καταπληκτικό. Όσον αφορά το χορό πάντα! Απολαύστε κι εσείς εδώ την τελευταία σκηνή της ταινίας, που εμένα προσωπικά με...εξιτάρει!!! (Βέβαια συγχωρέστε την ποιότητα του βίντεο γιατί όσο να πεις...)

Παιχνίδι...

2008-03-21T22:17:00.003+02:00

Θα ανταποκριθώ στην πρόσκληση που μου δώθηκε από τον συμπαθή constantino και θα παίξω κι εγώ στην προσκλησή του...

1)Μια εικόνα από την επιφάνεια εργασίας μου...

2)1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σου.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

"Μόνον οι μικροί φαίνοταν φυσιολογικοί. Ο Ουμπερτίνος θα μπορούσε να είχε γίνει ένας από τους αιρετικούς που ο ίδιος βοήθησε να σταλούν στην πυρά, ή ένας καρδινάλιος της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Βρέθηκε πολύ κοντά και στις δύο αυτές πλάνες."

3) φωτογραφία από την παιδική μου ηλικία...

χμμμ 1ον δεν έχω περασμένη στο pc μου καμία... 2ον δεν έχω σκάνερ για να πω ότι περνώ μια τώρα και 3ον δε μ' αρέσει να με βλέπω σε φωτογραφίες...

4)Αφιέρωσε δύο τραγούδια στον σύντροφό σου

χμμμ αν είχα θα αφιέρωνα...

5) Που πίνεις καφέ, τσάι, νερό, you name it...

εννοείς μέρος;; δηλαδή καφετέρια κλπ κλπ;; Αν εννοείς κάτι τέτοιο τότε θα με βρεις παντού στο Βόλο... Κυρίως όμως flo, santan, φελούκα... και σε πιο κυριλέ καμιά φορά όπως como και άντε να καταφέρω καμια φορά κανένα club ή ρεμπετάδικο... Αυτάαα

Κι εγώ θα καλέσω με τη δική μου σειρά τους:

artist

pure_evil

ivan

vasilis

Νεραϊδόσκονη

(αν και μερικοί από σας το έχετε ήδη κάνει)
ανοιχτή πρόσκληση και σε όποιον άλλο θέλει να το κάνει...

Όνειρο ήταν πάλι...

2008-03-14T01:09:00.003+02:00

Μισάνοιξε τα μάτια της κι ένιωσε μια δροσιά σ' όλο της το κορμί. Με τα χέρια της άγγιξε τα νωτισμένα βότσαλα και μύρισε την αύρα της θάλασσας. Ανασηκώθηκε και παρατήρησε πως δε βρισκόταν στο κρεβάτι της! Έτριψε τα μάτια της μήπως της έπαιζαν κάποιο παιχνίδι αλλά τελικά όσο κι αν δεν το πίστευε βρισκόταν σε μια παραλία.

Σηκώθηκε ήρεμα και χαμογέλασε. Παρατήρησε το χώρο. Όλη η παραλία ήταν στρωμένη με πολύχρωμα βότσαλα. Γύρω της βράχοι που σου έδιναν την αίσθηση πως με τον κύκλο τους σχεδόν σε απομόνωναν από τον υπόλοιπο κόσμο. Και μπροστά της το απέραντο ανοιχτό γαλάζιο.

Τα μαλλιά της τα έννιωθε μακριά στην πλάτη της και πρόσεξε ότι φορούσε ένα λευκό φουστάνι. Ο αέρας πια ήταν ζεστός και η ατμόσφαιρα υπέροχη. Δίπλα της όμως ήταν και κάποιος άλλος. Γύρισε και είδε τη γιαγιά της. Αχ, η γιαγιούλα της! Καθόταν εκεί, εκείνη τη στιγμή, δίπλα της και κένταγε...

Προχώρησε προς τη θάλασσα. Τί ήρεμη που ήταν! Δοκίμασε με το πόδι της το νερό και αφού βεβαιώθηκε πως δεν ήταν ούτε παγωμένο ούτε ζεστό, άρχισε δειλά δειλά να μπαίνει στη θάλασσα. Έκανε όλο και περισσότερα βήματα κι έμπαινε όλο και πιο μέσα. Τώρα πλέον κολυμπούσε... Τί ωραία που ένιωθε το νερό στο σώμα της! Άραγε πώς να είναι ο βυθός; Και βούταγε ξανά και ξανά, παρατηρούσε το βυθό. Πόσα χρώματα! Γαλάζιο, πράσινο, πορτοκαλί, λευκό, χρυσό...

Σήκωσε το κεφάλι της ξανά προς τη μεριά της γιαγιάς της. Αλήθεια τί ήθελε εδώ; Α, ναι! Ξέχασε! Είχε αρχίσει το σαρανταήμρο για το Πάσχα. Ήταν συνηθισμένη σε τέτοιες επισκέψεις. Αχ, πόσο καιρό είχε να τη δει; Πόσο της είχε λείψει; Πόσο χαρούμενη ήταν που την είχε κοντά της! Της αρκούσε που απλά της κοιτούσε... Η θέα μέσα από της θάλασσα, μ' αυτή να κάθεται ήρεμη στο καρεκλάκι της και να κεντά ήταν βάλσαμο ψυχής! Πόσο θα 'θελε να έρχεται πιο συχνά!

Πόσο θα 'θελα να σε βλέπω πιο συχνά γιαγιά! Μακάρι να ξερες πόσο μου λείπεις! Μακάρι να σε είχα κι απόψε στο ύπνο μου...!
Μου λείπεις...

Je realise...

2008-03-07T16:18:00.000+02:00

[Sinik]
J'ai compris que les années ça passe vite c'est inquietant
Je me rends compte que Kelyssa aura 7 ans le 20 septembre
Que chaque jour des hommes s'auto-détruisent à la hache
Et pour s'enfuir les plus fort traversent les mers à la nage
J'ai vu l'écart entre la belle et la bête
Ici la guerre a la patate mais à la benne est la pelle
Dans la rue, tu sais les délits profitent aux hommes
Dans 10 ans, le Kilo de came sera au prix du Kilo de Pomme
J'ai compris tard que les regrets me pénalisent
Et ça fait mal quand je réalise que si peu de rêves se réalisent.
Que j'avance pas, que leur justice ralentit
Que la France n'est pas si belle, ma prof d'histoire a menti
Que dans la vie faire la paix n'est pas rentable
J'ai compris que faire la paix c'est le cauchemard du marchant d'armes
Je réalise la nuit des courses poursuites dans la ville
Mais n'ayez crainte puisque la mort n'est que la suite de la vie.

[Refrain: James Blunt & Sinik]
And I'll take everything,
Je prendrais tout ce qui à prendre, les joies et les larmes
(Mmm, mmm, mmm)
In this life,
dans cette vie,
I'll join everyone
When I die

[James Blunt]
Ooh, these feet carry me far
Oh, my body,oh so tired
Mouth is dry
Hardly speak
Holy spirit rise in me
Here I swear
Forever is just a minute to me

[Refrain: James Blunt & Sinik]
And I'll take everything,
Je prendrais tout ce qui à prendre, les joies et les larmes
(Mmm, mmm, mmm)
In this life,
dans cette vie,
I'll join everyone
When I die

[Sinik]
J'ai compris ce qui allait pas d'ou venait le mal dans nos ZUP
Que les voitures qui prenaient feu ne rentraient pas dans vos urnes
Que tous les jours des amis meurent au cachot
Comment certains sont prêts à tout pour obtenir un plat chaud
J'ai compris que l'être Humain ne fait rien d'autre que saigner
Que dans la vie se faire du mal est plus facile que s'aimer
Que les voisins c'est pas "Les filles d'à coté"
Que dans le pays des droits de l'homme des familles vivent à l'hotel
Comprenez le poids des mots, des fois la vie fout le cafard
Les voleurs se font coincer mais les violeurs ont le BAFA
Que dans la vie j'ai toujours senti ce gène
A quel point j'ai grave du mal a dire je t'aime à ceux que j'aime

[Refrain: James Blunt & Sinik]
And I'll take everything,
Je prendrais tout ce qu'il y à prendre, les joies et les larmes
(Mmm, mmm, mmm)
In this life,
dans cette vie,
I'll join everyone
Oh, and understand
'Cause all men die ('cause all men die)
'Cause all men die ('cause all men die)

Μερικές διαφημίσεις που "αγαπήσαμε"

2008-03-03T14:43:00.005+02:00

Ή τουλάχιστον μερικές από τις οποίες εμένα άρεσαν:

Which Side Are You On - Johnny Walker Commercial@ Transbuddha on Transbuddha

Sweeney Todd ο φονικός κουρέας της οδού Φλιτ

2008-02-22T00:07:00.003+02:00

Sweeney Todd... Απόλαυση! Νομίζω από τις ωραιότερες ταινίες φέτος! Από τις περίεργες μπορώ να προσθέσω... ΟΚ από κάποια στιγμή και μετά συνηθίζεις και τις σφαγές (από τη δεύτερη δηλαδή και μετά) αλλά δεν είναι μόνο αυτό που σου τραβάει την προσοχή!

Εκκεντρική ταινία, δράμα εποχής. Ένας νεαρός που χάνει την οικογένειά του από έναν "δίκαιο" δικαστή. Η αλλαγή του μέσα από τις δυσκολίες και τα χρόνια και η προσπάθειά του να εκδικηθεί όλους όσους τον έχουν πληγώσει. Η κατάληξη βεβαίως είναι τραγική! (για τον ήρωα εννοώ)

Ρεσιτάλ ερμηνείας του Τζόνι Ντεπ που όπως πάντα ήταν Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο Σ ! ! Τον λατρεύω αυτόν τον άνθρωπο... Δε χωρταίνω να τον βλέπω! Και νομίζω ότι μετά από τους πειρατές αυτή ήταν η καλύτερη ταινία που θα μπορούσε να παίξει για να τον απομυθοποιήσουμε από τον Τζακ Σπάροου! Την συνηστώ ανεπιφύλακτα!

Bugatti Veyron

2008-02-18T12:45:00.002+02:00

Αυτοκίνητα... Ένα ακόμη πάθος μου, μια τρέλα μου!! Εδώ όμως θα μιλήσω για τη Bugatti Veyron... Το απόλυτο αυτοκίνητο... Με 1000 ιπποδύναμη, 2 κινητήρες των 8W που σημαίνει ότι έχουμε έναν με 16W, μιλάμε για αεροπλάνο! Και τελική;; 407 χιλιόμετρα ανα ώρα! Κάνει τα 100 μέτρα σε 2,5 δευτερόλεπτα! Δηλαδή τί άλλο να πω πια! Βέβαια το τι τρώει αυτό το αυτοκίνητο είναι άλλο θέμα! Αν τρέχεις φουλαριστός αδειάζει το ντεπόζιτο σε 12 λεπτά!! Έχει 7 ταχύτητες και... και θα σας αφήσω να το απολαύσετε μόνοι σας!! Δείτε εδώ
Enjoy

Το ψάρι και ο άνθρωπος

2008-02-14T03:47:00.002+02:00

Ήταν κάποτε ένα μικρό ψαράκι. Το ψαράκι αυτό ήταν πάντα μελαγχωλικό. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του τα είχε περάσει σε έναν τελείως διαφορετικό κόσμο απ' αυτόν που ζούσε τώρα, που με δυσκολία θυμάται πως λέγαν το μέρος αυτό. Τα άλλα ψάρια του ενυδρείου το κορόηδευαν "Τί σκέφτεσαι τόσο τον άλλο κόσμο; Μήπως δεν είσαι καλά εδώ; Σε ταΐζουν, σε φροντίζουν... Τί άλλο θες;". Πραγματικά όλα αυτά δείχνουν πολύ βολικά αλλά το ψαράκι δεν ήταν ευτυχισμένο. Ο άνθρωπος που το φρόντιζε πάντα το πρόσεχε πολύ περισσότερο από κάθε άλλο ψάρι. Το έπαιρνε στην παλάμη του, το χάιδευε, του έλεγε γλυκά λόγια και πάντα του είχε ένα γλύκισμα παραπάνω. Το ψαράκι του άρεσαν όλα αυτά αλλά δεν ήταν αρκετα.

Ζούσε στα όνειρα του. Ζούσε στη φαντασία του. Έπλαθε ιστορίες με το μυαλό του και άφηνε την πραγματικότητα για να ζήσει στον ωκεανό. Μα ναι! Πώς μπορεί να το ξέχασε; Ωκεανός! ΩΚΕΑΝΟΣ! Εκεί ήταν τα όνειρά του! Εκεί ζούσε! Εκεί έπρεπε να βρεί τρόπο να πάει ξανά. Ξαφνικά ήταν πολύ χαρούμενο! Θα ζητούσε από τον άνθρωπο να να τον πάει στον ωκεανό. Εκέι θα ήταν ευτυχισμένος! Υπομονή λοιπόν μέχρι να ξημερώσει. Υπομονή ως το φως της ημέρας.

Η ημέρα δεν άργησε να ξημερώσει. Το μικρό ψαράκι ήταν πολύ χαρούμενο. Θα έλεγε στον άνθρωπο να το αφήσει στον ωκεανό. Όλα ήταν πολύ όμορφα ξαφνικά! Φυσικά ο άνθρωπος δεν άργησε να έρθει. Πήρε το μικρό ψαράκι στην παλάμη του κι άρχισε να του μιλά:

Α- Πώς είσαι ψαράκι μου σήμερα;
Ψ- Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενο! Και θέλω να σου ζητήσω μια χάρη!
Α- Φυσικά ψάρι μου! Ο,τι θέλεις!
Ψ- Θέλω να με αφήσεις και πάλι πίσω στον ωκεανό.
Α- ΧΑΧΑ ωραία τα αστεία σου καλό μου!
Ψ- Δεν είναι αστείο!
Α- Μα δε μπορεί στα σοβαρά να μου ζητάς κάτι τέτοιο!
Ψ- Γιατί δε μπορεί να στο ζητάω; Μου είπες πως μπορώ να ζητήσω ο,τι θέλω...
Α- Ναι, ο,τι θέλεις μέσα όμως σε λογικά πλαίσια!
Ψ- Μα που είναι το παράλογο σε αυτό που ζητάω;
Α- Μα εγώ σ' αγαπάω! Δε μπορώ να σ' αφήσω να φύγεις. Είσαι ο,τι πολυτιμότερο έχω.
Ψ- Αν μ' αγαπάς πραγματικά, κάνε ο,τι σου λέω.
Α- Αποκλείεται! Αυτό που ζητάς είναι πέρα από κάθε όριο που μπορώ να ξεπεράσω.
Μα τί δε σου δίνω; Ο χώρος που κολυμπάς είναι πολύ μεγάλος. Τροφή σου παρέχω, όπως και οξυγόνο. Σε έχω προφυλάξει από κάθε κίνδυνο και σε προσέχω περισσότερο από οτιδήποτε. Σε αγαπάω, το καταλαβαίνεις; Πώς μπορώ να σε αποχωριστώ έτσι απλά;
Ψ- Αυτός που δεν καταλαβαίνει μάλλον είσαι εσύ. Μπορεί, ναι, να μου παρέχεις όλα αυτά που μόλις είπες, όμως δεν το κάνεις για μένα αλλά για σένα.
Α- Μα τι λες; Φυσικά και το κάνω για σενά!
Ψ- Πώς ακριβώς το νομίζεις αυτό; Βρίσκομαι χωρίς τη θέλησή μου σε ένα μέρος που δε μου αρέσει. Βρίσκομαι εγκλοβισμένος σε ένα κιβώτιο που κάθε άλλο παρά την αίσθηση του σπιτιού δίνει. Ναι, κι εγώ σ'αγαπώ και σ' ευχαριστώ για τη σημασία που μου δίνεις αλλά δεν είμαι ευτυχισμένος εδώ.
Α- Τί μπορώ να κάνω για να σου θυμίζει το σπίτι σου;
Ψ- Να με πάς εκεί.
Α- Αυτό σου λέω δε γίνεται!
Ψ- Με αγαπάς;
Α- Περισσότερο από οτιδήποτε!
Ψ- Θες να με δεις ευτυχισμένο;
Α- Ναι θα το ήθελα!
Ψ- Άφησέ με ελεύθερο.
Α- Δε μπορώ...
Ψ- Σκέψου τον εαυτό σου εγκλωβισμένο σε ένα διαμέρισμα. Το μόνο που θα μπορούσες να κάνεις είναι να πηγαίνεις όλη τη μέρα από το ένα δωμάτιο στο άλλο και να σκέφτεσαι ότι η ζωή σου είναι αυτή. Ξέρεις όμως ότι παρόλο που δεν κινδυνεύεις, παρόλο που έχεις ο,τι υλικό αγαθό χρειαστείς, υπάρχει έξω από αυτό το διαμέρισμα ένας άλλος κόσμος. Υπάρχουν κι άλλες γυάλες. Πιο μικρές και πιο μεγάλες. Κι άλλα ψάρια. Και το μεγαλύτερο απ' όλα ο Ωκεανός. Ένας κόσμος ατελείωτος. Μια θάλασσα απέραντη, με τη δροσιά της και την ελευθερία της! Ένας βυθός απύθμενος που σε περιμένει να τον εξερευνήσεις. Τι θα έκανες; Θα άνοιγες την πόρτα και θα έφευγες ή θα έμενες στη γυάλα σου;
Α- Θα άνοιγα την πόρτα...
Ψ- Ε, λοιπόν τί το παράλογο ζητώ; Αν με αγαπάς άφησέ με να φύγω.
Α- Θα σε αφήσω να φύγεις.
Υποσχέσου μου όμως ένα πράγμα...
Ψ- Ο,τι θέλεις!
Α- Ποτέ μη με ξεχάσεις...

Κι έτσι κι έγινε. Το ψάρι βρήκε την ευτυχία του στον Ωκεανό και δεν ξέχασε πότε τον άνθρωπο που τόσο το είχε αγαπήσει...

Έτσι είμαι κι εγώ. Έχω έναν τέτοιο άνθρωπο κι ένα τέτοιο ψάρι μέσα μου. Ο άνθρωπος είναι πολύ εγωιστής κι αγαπά τόσο πολύ το ψάρι που δε μπορεί να το αφήσει. Βλέπω όμως πως κανείς δεν είναι έτσι ευτυχισμένος. Και τί πιο όμορφο από την ευτυχία; Αποφάσισα λοιπόν να ελευθερώσω το ψάρι μέσα μου. Θα το αφήσω ελεύθερο να βρει το δικό του δρόμο σ' ένα άγνωστο μέρος που όμως είναι τόσο χαρούμενο μέσα του. Και θα αφήσω τον άνθρωπο να είναι μόνος του αλλά δικαιωμένος ότι έκανε το σωστό.

Όμως μη μου ζητήσει κανείς ξανά να βάλω κανένα ψάρι στο ενυδρείο μου. Το ενυδρείο το πέταξα. Το έσπασα. Το θριμάτισα. Το έκανα χίλια κομμάτια. Είναι ένα μέρος της ζωής μου και μια καή ανάμνηση αλλά δε θέλω να είναι το μέλλον μου. Δε θέλω άλλα ψάρια. Έχω αυτό το ένα να με θυμάται και το αγαπώ. Μου είναι αρκετο.

Θα ακολουθήσω τη συμβουλή του όμως. Θα βγω από τη γυάλα και θα ανακαλύψω το δικό μου Ωκεανό. Μόνη μου...

Και τώρα; Τί;

2008-02-12T23:39:00.000+02:00

Τελείωσε και η εξεταστική, ουφ έφυγε ένα βάρος... Ήρθαν άλλα βάσανα όμως... Εφόσον πλέον το διάβασμα δεν αποτελεί καθημερινή πολύωρη απασχόληση, υπάρχει αρκετός χρόνος να κάνεις οτιδήποτε άλλο... Να σκεφτείς... Να ονειρευτείς... Να αφεθείς με τις ώρες σε σκέψεις και όνειρα...

Το θέμα είναι ότι τελικά προτιμώ αυτό το κάψιμο της εξεταστικής... Σε τελική ανάλυση, διαβάζεις δε διαβάζεις έχεις δικαιολογία έτοιμη "δεν προλαβαίνω να σκεφτώ κι αυτό τωρα! έχω διάβασμα!". Αυτή η δικαιολογία είναι από τις καλύτερές μου στο να αποφεύγω σκέψεις που με πληγώνουν ή που με βγάζουν σε αδιέξοδο...

Λένε ότι η αγάπη είναι ωραία... Ε λοιπόν κάνουν λάθος! Η αγάπη είναι απαίσια... Πονάει τρομερά και σταματάει τη λογική. Όταν αγαπάς δε σκέφτεσαι τα "πρέπει" και τα "δεν πρέπει"... Οι κινήσεις σχεδόν αυτοματοποιούνται και το μυαλό πλέον δεν ακολουθεί... Και φυσικά δε μιλάω για την αγάπη που έχει ανταπόκριση (όχι βεβαίως βεβαίως ότι και αυτή που έχει ανταπόκριση απέχει και τίποτα χιλιόμετρα...). Έχω βαρεθεί πια να λογαριάζω χωρίς τον ξενοδόχο. Έχω βαρεθεί να κάνω όνειρα και αυτά να μένουν εκεί και να με κοιτάν με εκείνο το ειρωνικό γελάκι του τύπου "σου τη φέραμε και πάλι!". Άλλο ένα όνειρο για κορνίζα. Να το βλέπω να με κοιτάει και να λέω πως εντάξει τουλάχιστον από όνειρα δεν ε΄χω στερέψει ακόμα... Όμως αυτό δε μου είναι πια αρκετό. Βαρέθηκα να υπομένω καταστάσεις που δε θέλω και να αρκούμαι με λιγότερα πράγματα. Βαρέθηκα να ακούω το "κάνε υπομονή". Πόσο πια; Τουλάχιστον κάτι διαφορετικό δε γίνεται να δω; Μια μικρή αλλαγή; Κάτι έτσι για ποικιλία, που λέει κι ο λόγος...

Φοβάμαι... Αυτό είναι το πρόβλημά μου. Ναι φοβάμαι. Φοβάμαι να διακινδυνέψω πλέον το οτιδήποτε έχω αποκτήσει μέσα από πολύ δρόμο και πολλή σκέψη. Φοβάμαι να πω σ' αγαπώ γιατί φοβάμαι πως η απάντηση δε θα είναι "κι εγώ" αλλά "οκ και;". Φοβάμαι να πω ό,τι αισθάνομαι γιατί ξέρω ότι κανείς δε θα με καταλάβει. Φοβάμαι να χάσω ένα φίλο και γι' αυτό δε του μιλάω... Δε του λέω ότι 'ξέρεις, δεν είσαι μόνο φίλος για μένα'. Φοβάμαι ακόμη και να σκεφτώ ότι τον χάνω... Λένε "πάντα να είσαι προετοιμασμενος για τα χειρότερα" ναι αλλά ΔΕ θέλω να έρθουν χειρότερα... Αν του μιλήσω ξέρω ότι όπως και να 'χει δε θα είμαστε το ίδιο, και από τη στιγμή που δεν είμαι σίγουρη γιατί να το διακινδυνέψω; Γιατί να ρισκάρω; Όσες φορές το έκανα κέρδισα κάτι; Όχι... Βέβαια τουλάχιστον δεν έμεινα με τις υποθέσεις... Ήξερα ότι "δεν παίζει φάση"... Αλλά βαρέθηκα να μην παίζει αυτή η φάση! Ένα εκατομμύριο παιχνίδια ξέρω, πείτε μου ποιό είναι αυτό που παίζει επιτέλους αυτή η φάση να της το προτείνω μπας και δω άσπρη μέρα...

Βασικά όλα αυτά δεν ξέρω γιατί τα έγραψα... Ίσως βοηθά η μάσκα του γνωστού άγνωστου που με έκανε να εφραστώ έτσι... Το ότι δεν διακινδυνεύω με το να πω δύο πράγματα παραπάνω... Βέβαια όσοι με ξέρουν ίσως και να καταλάβουν. Ας καταλάβουν. Με βγάζουν και από τον κόπο να δίνω εξηγήσεις...

Κι αν με κατάλαβες, βγάλε με από τον κόπο να μιλήσω εγώ πρώτη... Σε παρακαλώ...

Γιατί;

2008-02-01T17:06:00.001+02:00

Μόλις πρίν από λίγο έμαθα κάτι πολύ δυσάρεστο... Ένας παλιός μου συμμαθητής από το φροντιστήριο (και για κάποιο χρονικό διάστημα καλή μου παρέα), ο Βασίλης ο Ξαντήρος, σκοτώθηκε χθές βράδυ. Πολλές λεπτομέριες δυστυχώς δεν ξέρω. Απ' όσα πληροφορήθηκα έπεσε σε ένα χαντάκι,σε ένα κανάλι με νερό, με το αυτοκίνητο, μαζί με άλλους τρείς. Ο Βασίλης δεν μπόρεσε να βγει από το αυτοκίνητο και μάλλον πνίγηκε. Οι άλλοι τρείς είναι ζωντανοί. Ο Βασίλης ήταν συνοδηγός...
Ήταν στο δρόμο για Καρδίτσα, επέστρεφαν στη σχολή...

Καλό ταξίδι Βασίλη. Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή σου...

Amy Winehouse

2008-02-01T14:06:00.000+02:00

Back to Black το νέο της album...
Καταπληκτική φωνή... Η 23χρονη ξέρει να ξεχωρίζει... Δεν υπάρχει περίπτωση να την ακούσεις να τραγουδάει και να μη σου μείνει η φωνή της στο μυαλό σου... Φυσικά το Back to black δεν είναι και η πρώτη της δισκογραφική δουλειά! Το ντεμπούτο της το έκανε με το album Frank το 2003. Έχει βραβευτεί για τη δουλειά της και θα έλεγα ότι για την ηλικία της μια χαρά πάει!

Η προσωπική της ζωή όμως, θα έλεγα ότι δε θα τη ζήλευαν και πολλοί... Έχει προβλήματα όπως ναρκωτικά, διαταρραχές με τη διατροφή της, αυτοκαταστροφικές τάσεις. Δε μπορώ να καταλάβω πως αυτά τα παιδιά κολλάνε έτσι... Λες και τους λείπει τίποτα... Εμένα αυτό που με προβληματίζει είναι ότι θέλω να πάρω το album της (μη μου πείτε να το κατεβάσω, έχω κόλλημα με τα αυθεντικά εγώ) και αναρρωτιέμαι, αν είναι με τα λεφτά που θα δώσω εγώ για να το αγοράσω, με ένα μέρος από αυτά τέλος πάντων δεν κολλάω εκεί, πάει αυτή και πάρει ναρκωτικά ή δεν ξέρω κι εγώ τι... Αν δείτε εδώ τα χάλια της νομίζω ότι θα με καταλάβετε... Ναι τη θαυμάζω για τη φωνή της και τη δουλεία της αλλά... (άσε που κάποτε είχα κι εγώ το μαλλί τόσο μακρύ και η κοπελιά που τη βλέπω με πληγώνει... σνιφ)

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την Amy Winehouse δείτε εδώ

Εγώ σας παραθέτω και ένα της τραγουδάκι εδώ και...enjoy!

Εμένα είναι από τα αγαπημένα μου αυτή την περίοδο...

Heath Ledger 1979-2008

2008-01-23T16:46:00.000+02:00

Τον "γνώρισα" μέσα από την ταινία "Brothers Grimm" σαν Jacob και τον ερωτεύητκα γιατί μου θύμιζε τρομερά έναν συμμαθητή μου τότε (μιλάμε ότι στην ταινία είναι ολόιδιοι) που εννοείται ότι γούσταρα... Την ταινία αυτή την είδα δύο φορές στον κινηματογράφο και αφού την απέκτησα σε DVD την είδα άλλες 4.

Έψαξα στο διαδίκτυο μετά και βρήκα και άλλες ταινίες που έπαιξε. Προσπάθησα να τις δω όλες αλλά δυστυχώς δε γινόταν να τις βρω. Η επόμενη ταινία του που είδα ήταν "τα τέσσερα φτερά" "The Four Feathers" ως Harry Faversham. Ομολογώ ότι έπαθα την πλάκα μου τότε... Πολύ ωραίος τύπος. Έπαιζε έναν εκπαιδευμένο Βρετανό αξιωματικό που όταν έρχεται η ώρα να φύγουν για πόλεμο στο Σουδάν δειλιάζει. Όλοι οι φίλοι του και η κοπέλα του τον αποκαλούν δειλό, ο πατέρας του (στο στρατό φυσικά κι αυτός) δε δέχεται να τον αποκαλεί γιό του και μη αντέχοντας την ατίμωσή του πηγαίνει ώς στο Σουδάν να επιστρέψει στους φίλους του ένα - ένα τα λευκά φτερά που του δώσα ως ένδειξη ανανδρίας...

Η επόμενη που είδα ήταν το "Ned Kelly", σαν Ned Kelly με συμπρωταγωνιστή του τον Orlando Bloom. Η ιστορία είναι για έναν αυστραλό ήρωα που λήστευε με τη συμμορία του. Δεν ενθουσιάστηκα από την ταινία σαν θέμα γιατί δεν κατάλαβα το λόγο που έγινε ήρωας... Όπως και να χει την είδα κι αυτή. Μετά είδα το "A Knight's Tale" σαν Sir William Thatcher / Sir Ulrich von Lichtenstein of Gelderland στο πλευρό ενός επίσης ωραίου και καλού ηθοποιού Paul Bettany. Μια ρομαντική ιστορία με ιππότες...
Εντάξει... Καλή ήταν... Είχε πλάκα! Μετά βγήκε στον κινηματογράφο το "Casanova" που επίσης είδα δύο φορές στον κινηματογράφο. (Όπως καταλάβατε είμαι κινηματογραφόφιλη!) Ωραία ταινία. Καλή η ερμηνεία του. Έδειχνε δείγματα βελτίωσης. Στο πλευρό του η Sienna Miller και ο καταπληκτικός Jeremy Irons. Ξαναπαθαίνω εγώ μια ακόμη φλασιά, δε μου έλειπαν όλες οι άλλες, και δώστου πάλι ψάξιμο...

Μετά είδα το "10 things I hate about you" ήταν...ΟΚ καλή ταινία, εφηβική θα την έλεγα. Ο τύπος του αγοριού που μου άρεσε μέχρι να τελειώσω το Λύκειο. Μες το μυστήριο και την αγριάδα αλλά κατά βάθος λίγο ρομαντικός (όχι με την τόσο κλασική έννοια). Όχι ότι τα γούστα μου έχουν αλλάξει και πολύ αλλά έχω προσθέσει κι άλλα (χιχι). Η χειρότερη ταινία που με ανάγκασα να δω επειδή έπαιζε ήταν το "Monster's Ball". Έπαιζε ελάζιστα, καθώς μέσα στα πρώτα 20 λεπτά περίπου αυτοκτονεί... Έλεος... Αναγκάστηκα να δω τον ανεπρόκοπο τον Billy Bob Thorton και την Halle Berry σε άθλιο ρόλο... Απογοητεύτηκα ταμάλα!

Και μετά βγήκε το Brokeback Mountain. Μπορώ να πω ότι ήταν μια πολύ καλή ταινία. Έπαιζε πολύ καλά κάτι που τον έκανε να είναι υποψήφιος για όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου. Σ'αυτή την ταινιά γνώρισε και τη Michelle Williams με την οποία ήταν μαζί μέχρι πριν λίγους μήνες και αποκτήσαν μια κόρη. Μετά δε από αυτή την ταινία θυμήθηκα ότι είχε παίξει και στο Patriot το γιό του Mel Gibson. Καλός ήταν κι εκεί.

Να που όμως πως τα φέρνει η ζωή και ο 28χρονος ηθοποιός βρέθηκε νεκρός σε ένα διαμέρισμα στο Μανχάτταν από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Δε γνωρίζουμε αν ήταν αυτοκτονία ή όχι... Αυτό που ξέρουμε είναι ότι άλλος ένας νεαρός, που παρεπιπτόντως στην πρόσαφατη σχετικά ταινία του Candy η ιστορία μιλάει για θάνατο από ναρκωτικά (λογικά θα έπρεπε να γίνει παράδειγμα), που παρασύρεται από αυτή την ανοησία που λέγεται ναρκωτικά και το πληρώνει με την ίδια του τη ζωή. Μα τί που έλλειπε αυτού του ανθρώπου; 28 χρονών ήταν. Μπορεί να χώρισε αλλά είχε μια όμορφη κορούλα να αγαπήσει και να τον αγαπήσει... Μπορούσε να έχει όποια κοπέλα ήθελε... Λεφτά είχε... Δόξα, μια κάποια την είχε... Μα τί ζητούσε τόσο απελπισμένα που να τον οδηγήσει στα ναρκωτικά κι αυτά με τη σειρά τους το θάνατο... Ο Θεός να τον συγχωρέσει και να αναπαύση την ψυχή του. Μπορεί να μην τον ήξερα αλλά τον εκτιμούσα και το γεγονός του θανάτου του ήταν κεραμίδα...

Κοίτα να δεις κι άκου να ακούσεις!

2008-01-22T12:22:00.000+02:00

Δείτε εδώ ένα μικρό

κι εδώ έναν νεαρό...

Φανταστείτε τους τώρα γύρω στα 20 με 25 χρονών...

Αν συνεχίσουν με το ίδιο πάθος, νόμιζω ότι μια χαρά θα τα πάνε!!

System Of A Down

2008-01-21T20:23:00.000+02:00

TOXICITY

CHOP SUEY

AERIALS

Κάτι για να ακούω όταν διαβάζω :p

Κάτι που έψαχνα

2008-01-16T13:56:00.000+02:00

Θυμάστε μια διαφήμιση της Volkswagen TSi που δείχνει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο να περνά σ'ένα δρόμο που δίπλα έχει μηχανές αυτοκινήτου; Λοιπόν, η συγκεκριμένη διαφήμιση συνοδεύεται από ένα τραγούδι που το ψάχνω... από τότε που βγήκε η διαφήμιση αυτή.
Προχθές - αν δεν κάνω λάθος - είχα περίπου μιάμιση ώρα (μπορεί και παραπάνω) που ξανάκανα προσπάθειες να το βρω. Μες το κόλπο την αναζήτησης, όπως πάντα όταν δυσκολεύομαι να βρώ ένα τραγούδι, έβαλα και την κολλητή μου φίλη artist. Επειδή εγώ γαλλικά δεν κατέχω, τι να κάνουμε στο σχολείο έκανα γερμανικά και στο φροντιστήριο ιταλικά (αν και απο ένα χρόνο έχω κάνει και γαλλικά και γερμανικά)δεν μπορούσα να βοηθήσω σε στίχους ή κάτι τέλος πάντων. Μόνο τη μελωδία μέσα στο κεφάλι μου είχα. Είχα κάνει όλες όμως τις απαραίτητες περιγραφές.
Τελικά να 'ναι καλά ο φίλος μου ο Δημήτρης, που είναι κολλητός με τον Σαρκοζί και τον βοήθησε εφόσον σε μια διασκευή (απ' ότι μου είπε) του τραγουδιού, εκτελεστής είναι...η Κάρλα Μπρούνι! Τον ευχαριστώ πολύ!
Κι ευχαριστώ πολύ - ξανά - τη φίλη μου την artist που μου μετέφρασε τους στίχους!

Απολαύστε κι εσείς τώρα το...πολυπόθητο τραγούδι!! Enjoy

Επιπλέον αν κανείς βρεί κάπου στο διαδίκτυο και το αυθεντικό (λέμε τώρα) ας στείλει το link ή κάτι τέλος πάντων!

Παράπονο...

2008-01-09T00:38:00.000+02:00

Μετά από δουλειά αρκετών ημερών τελικά απόψε τελείωσα την ηλίθια εργασία που είχα σε ένα μάθημα του Πανεπιστημίου που οικειοθελώς εγώ η χαζή αποφάσισα να αναλάβω με άλλη μια συμφοιτήτρια μου! Και το είχα πει η ηλίθια πέρσυ "Μην ξαναπάρεις ποτέ εργασία με άλλο άτομο"... Και δεν ήταν ότι δε με άκουσα απλά έγινα ακόμη πιο ηλίθια και είπα να βοηθήσω την καημένη τη συμφοιτήτριά μου που με τόσο παραπονεμένο τρόπο μου ζήτησε να αναλάβουμε μαζί μια εργασία στη Βιολογία...

Τελικά, μετά από 20 τηλεφωνικές συνδυαλέξεις μαζί της (πριν τις γιορτές) και 3 συναντήσεις των 3 λεπτών στο Πανεπιστήμιο για να συννενοηθούμε τι θα πρέπει να γράψουμε, καταλήξαμε να μη συνεννοηθούμε τόσο ώστε να μπορέσουμε τελικώς να γράψουμε κάτι! Καταπληκτικο ε;; Βέβαια εγώ με άτομο της θεωρητικής δεν κατάφερα ποτέ να συνεννοηθώ 100%... Τί να κάνουμε; Μπορεί τελικά να υπερτιμώ τον εαυτό μου και να είμαι πολύ πιο χαζή απ' όσο νόμιζα!

Οπότε εγω η χαζή και ηλίθια, πέρασα όλο μου το χρόνο των διακοπών στο σπίτι, γράφοντας ώρες ατελείωτες, διαβάζοντας άλλες τόσες και τελικά μετά από 15 μέρες καταφέρνω απόψε να λέω Τ Ε Λ Ο Σ ! ! !

Η χαρά μου όμως έμελλε να δικοπεί λίαν συντόμως, καθώς (αφού φυσικά είχα αποφασίσει πως δεν ενιαφέρεται πια η κοπελιά για την εργασία καθώς...τέλος πάντων θα τα πω παρακάτω όλα...) καθώς λοιπόν απόψε, με το που έβαλα και την τελευταία πινελιά, η αξιαγάπητη συναδέλφισα με τηλεφωνεί και με ρωτά την πορεία της εργασίας. Όχι που δε θα ρώταγε η μουσίτσα! Που κάθε φορά που κανονίζαμε να βρεθούμε συνέχεια κάτι τύχαινε και όλο το ακυρώναμε! Σου λέει, αυτό το χαζό όλο και κάτι θα έχει γράψει! Να δω, τη γλιτώνω τη φασίνα ή όχι; Και φυσικά με την ηλίθια που έμπλεξε ΦΥΣΙΚΑ και θα ειχε κάνει την εργασία! Συνέχεια εν τω μεταξύ στις διακοπές (διακοπές από τί τελικά ήταν αυτές;;;) σκεφτόμουν ότι να δεις ότι θα με πάρει τηλέφωνο να μου πει ότι χάλασε ο υπολογιστής της! Και φτου η γκαντέμω βγήκα αληθινή!! Όπως πάντα!! Έχω βαρεθεί να έχω δίκιο!! Με παίρνει λοιπόν τηλέφωνο και μου λέει οτι χάλασε ο υπολογιστής της και οτι τώρα που τον έφτιαξε τα αρχεία που είχε κατεβάσει από το internet βγαίνουν με αραβικά γράμματα!! Σώπα ρε συ;;!! Τί μας λες;; Έπαθε μπλακ άουτ και το φλασάκι που τα είχες αποθηκεύσει και έλεγε "χαμηλ μπαταρ" να φανταστώ ε;; Και τί να της πω;;; Εγώ μόλις είχα τελειώσει την εργασία! Της λέω στείλες το ΑΕΜ να σε συμπληρώσω και θα πάμε μαζί να την εκτυπώσουμε την Πέμπτη που έχουμε και παρουσίαση της εργασίας...

ΝΑ ΜΑΛΑΚΑ ΝΑ! Φά την τώρα! Και τί να κάνω όμως;; Θύμωσα, εξαγριώθηκα, στεναχωρέθηκα, και τελικά ο κόπος μου θα πάει μοιρασμένος. Εγώ δεν ήμουν που ήθελα να βοηθήσω;; ΟΚ καλά να πάθω... Να μάθω να σκέφτομαι και το τομάρι μου καμιά φορά... Αλλά πραγματικά που να με παρακαλάν γονατιστοί δεν ξαναβοηθώ κανένα (καμιά μάλλον) από τη σχολή... Ούτε εξεταστική (που και εκεί την έχω πατήσει, να περνά άλλη το μάθημα κι εγώ να κόβομαι) ούτε εργασίες, ούτε τις γ*******ς τις σημειώσεις μου δεν ξαναδίνω! Τ Ε Λ Ο Σ και αυτή τη φορά το εννοω...

Δεν ξεθύμανα λέγοντάς τα αυτά (ποτέ δεν ξεθυμαίνω έτσι μόνο) αλλά ένιωθα απλά ανάγκη να τα πω... Αυτάά

Scent of a Woman....

2008-01-03T18:45:00.000+02:00

Καταπληκτικό κομμάτι, καταπληκτική ερμηνεία, καταπληκτικό νόημα...

Μαζί με όλα τα άλλα ένας ύμνος στη γυναίκα...

Ο Ρωμιός στον Παράδεισο - Γεώργιος Σουρής

2008-01-02T17:26:00.000+02:00

Θεούλη μου, τί σου 'λθε νὰ μ' ἁγιάσεις;
νομίζεις πῶς θὰ μ' ἔμελλε καθόλου,
ἂν ἤθελες κι ἐμένα νὰ κολάσεις
καὶ μ' ἔστελνες παρέα τοῦ διαβόλου;
Μ' ἀρέσει ὁ Παράδεισος, ἀλήθεια,
χωρὶς δουλειὰ σκοτώνω τὸ καιρὸ
βλέπω ἁγίους γύρω μου σωρό,
διαβάζω συναξάρια, παραμύθια,
κι ἀκούω καὶ τραγούδια θεϊκά,
μά, ἔλα ποῦ δὲν ἔχετε συνήθεια,
νὰ λέτε κι ἕνα δυὸ πολιτικά!

Σὺ κυβερνᾷς γιὰ πάντα μὲ γαλήνη
κι ὥρα ἀπ' τὸ θρόνο σου δὲ πέφτεις...
Ἂς ἦταν δυνατὸν Θεὸς νὰ γίνει
καὶ ἄλλος σὰν ἐσένα, λίγο ψεύτης,
νὰ μοιρασθεῖ τῶν οὐρανῶν τ' ἀσκέρι,
νὰ πᾶνε καὶ μ' ἐκεῖνον οἱ μισοί,
νὰ 'ρχεται αὐτός, νὰ πέφτεις σύ,
νὰ γίνεται λιγάκι νταραβέρι...
Μὰ ὅλα ἐδῶ εἶναι τακτικά,
ὁ οὐρανὸς Θεὸ ἐσένα ξέρει,
καὶ δὲ μιλοῦν πολιτικά!

Ἐδῶ ποὺ μ' ἡσυχία ὅλοι ζοῦνε,
γιὰ μένα εἶναι κόλαση μεγάλη,
πολιτικὰ τ' αὐτιά μου ἂς ἀκοῦνε,
κι ἂς εἶμαι καὶ στὴ κόλαση, χαλάλι!
Ἂν εἶχες εἰς τὸ νοῦ νὰ μὲ κολάσεις,
καὶ μ' ἔφερες κοντά σου γιὰ ποινή,
νά! κόλαση γιὰ 'μὲ ἀληθινή...
Μά, φθάνει πιά, Θεέ μου, μὴ μὲ σκάσεις,
καὶ διῶξε μὲ στὸ λέω παστρικά,
γιατί ἀλλιῶς στιγμὴ δὲ θὰ 'συχάσεις...
Μονάχος θὰ μιλῶ πολιτικά!

Τι σου κάνει η ψυχολογία...

2007-12-28T01:35:00.000+02:00

Να και κάτι ακόμα, περίεργο, ή ίσως και όχι τόσο... Το έμαθα από ένα μάθημα ψυχολογίας που κάναμε στο Πανεπιστήμιο και θεωρείται κάτι πολύ αποτελεσματικό. Αν έχετε λίγο χρόνο και υπομονή δείτε εδώ και εκπλαγείτε... Ή όχι...

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ

2007-12-26T23:23:00.000+02:00

Άλλη μια τριλογία βγήκε από το ράφι της βιβλιοθήκης κάποιου φιλόδοξου σκηνοθέτη/εταιρίας παραγωγής κ.ο.κ. ευελπιστώντας άλλη μια εμπορική επιτυχία και δόξα ανάλογη του Άρχοντα των δαχτυλιδιών...
Με ένα πολύ καλό cast, πολλών αξιόλογων ηθοποιών (και φυσικά δε λείπει ο καλός μας "Σάρουμαν" από την προηγούμενη τριλογία της New Line Cinema με την υπέροχη φωνή του Christopher Lee) και καλών ηχιτικών και οπτικών εφέ (αν και το πέταγμα των μαγισών θα το χαρακτίριζα λίγο ηλίθιο για τα σημερινά δεδομένα επεξεργασίας εικόνας).
Παρόλα αυτά είναι μια χαζή ταινία που φανάζομαι ότι θα κάνει εισπράξεις. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει αλλά μια φίλη μου με διαβεβαίωσε ότι ήταν κλάσης ανώτερο... Είναι άλλη μια χαζή ιστορία, που έχουμε έναν τραγικό πρωταγωνιστή ήρωα, με τις δικές του μοναδικές "υπερδυνάμεις" (no comment), που φυσικά ούτε γρατσουνιά δεν παθαίνει και το πιο γελίο όλων είναι ΠΑΙΔΙ! Αν έχετε το Θεό σας πια, έχω βαρεθεί, έχω σιχαθεί να βλέπω όλα αυτά τα υπερικανά παιδιά να προσπαθούν (επιτυχώς πάντα) να σώσουν τον κόσμο... Έλεος πια με την ατελείωτη βλεκεία σας... Έχω βαρεθεί να βλέπω την ιστορία του Μίκι να νικά τον Μαύρο-Πιτ (ρατσιστικό βεβαίως βεβαίως, δεν είναι άσπρος πιτ αλλά μαύρος) και την επανάληψη του στιλ Χάρυ Πότερ... Λυπηθείτε μας!
Εγώ όταν ήμουν στην ηλικία αυτού του φιλόδοξου παιδιού, έπαιζα κρυφτό με τα ξαδέλφια μου, μου άρεσαν τα παραμύθια και δεν είχα ιδέα για τη σωτηρία όχι του κόσμου αλλά γενικότερα της έννοιας!! Έλεος πια...!!
Το προτείνω προς αποφυγή ανεπιφύλακτα!

Έλεος πια...

2007-12-26T22:59:00.000+02:00

Ένα πολύ καλό άρθρο, πολύ ενημερωτικό, από την πολύ καλή μου φίλη artist εδώ
Και μετά αναρωτιώμαστε γιατί είμαστε 20 χρονών και έχουμε πρόβλημα με τα στομάχια μας... Φτού τους, μόνο αυτό έχω να πω...
Τι κάνουν τα γουρούνια στο βωμό του χρήματος... ΦΤΟΥ τους!

ΣΧΟΛΙΑ...

2007-12-26T22:44:00.000+02:00

Νομίζω πως μπορώ μια φορά κι εγώ στο δικό μου blog να σχολιάσω δικές σας ενέργειες!!
Λοιπόν...

όσον αφορά αυτή σας την ψηφοφορία...βέβαια εντάξει δέχομαι ότι είναι μικρός ο αριθμός, αλλά είναι ένα ποσοστό κι αυτό...Τέλος πάντων, όσον αφορά λοιπόν αυτή σας την ψηφοφορία, κι επειδή πάνω κάτω μερικοί απ' αυτούς που ψηφίσαν (εννοώ άντρες-γυναίκες) είναι γνωστοί μου, εεε, ναι,δεν το βλέπω παιδιά αυτό που λέτε... Τελικά είναι όλα για τα προσχήματα! Δεν έχω δεί κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα ακόμη να συμβαίνει... (Ο.Κ. όχι εντελώς - τουλάχιστον από προσωπικές εμπειρίες- αλλά στο 80% περίπου). Γνωρίζω πολλές περιπτώσεις (και δε μιλάω μόνο επι ατομικής βάσης) που κάθονται αιωνίως και κοιτιούνται, κοιτιούνται, κοιτιούνται μέχρι αηδίας (εννοώ ότι είναι καθαρό ότι παίζει κάτι) και στο τέλος αν δε μιλήσει η κοπέλα δε γίνεται τίποτα...
Άντε πάμε παρακάτω...

Προσωπικά οι περισσότερες δεσμευμένες που ξέρω είναι ξανθές... Τι να πω; Με μπερδέψατε μπορώ να πω όσο δεν πάει άλλο και ομολογώ οτι σπάσατε το συνήθειο "οι άντρες προτιμούν τις ξανθές"... Ομολογώ ότι δε με βοηθάτε να δω τα αποτελέσματα των ερευνων μου!!!!Αλλά όπως και να 'χε είχε πλάκα!!!!!!!!!

...that's where i'm going, where are you going??

2007-12-18T14:50:00.000+02:00

Newton Faulkner - Dream Catch Me

Every time I close my eyes… it’s you
And I know now who I am
Yeah yeah yeah
And I know now

There’s a place I go when I’m alone
Do anything I want, be anyone I wanna be
But it is us I see
And I cannot believe I’m falling

That’s where I’m going, where are you going
Hold it close, won’t let this go
Dream catch me yeah
Dream catch me when I fall
Or else I won’t come back at all

Do so much
But you don’t know… it’s true
And I know now who I am
Yeah yeah yeah
And I know now

There’s a place I go when I’m alone
Do anything I want, be anyone I wanna be
But it is us I see
And I cannot believe I’m falling

That’s where I’m going, where are you going
Hold it close, won’t let this go
Dream catch me yeah
Dream catch me when I fall
Or else I won’t come back at all

Seeing you is a mountain, a fountain, a God
Seeing you is a descant solo in the setting sun
(???)

There’s a place I go when I’m alone
Do anything I want, be anyone I wanna be
But it is us I see
And I cannot believe I’m falling

There’s a place I go when I’m alone
Do anything I want, be anyone I wanna be
But it is us I see
And I cannot believe I’m falling

That’s where I’m going, where are you going
Hold it close, won’t let this go
Dream catch me
Dream catch me when I fall
Or else I won’t come back at all

Philadelphia

2007-12-16T02:03:00.000+02:00

Μια καταπληκτική ταινιά, το Philadelphia, με τις οσκαρικές ερμηνείες των Τομ Χανκς, Ντένζελ Ουάσινκτον και Αντόνιο Μπαντέρας.
Ζητώ απ' όσους διαβάσουν αυτό το post να βρουν αυτή την υπέροχη ταινία και να τη δουν. Είναι, θεωρώ, από τις ωραιότερες ταινίες που έχω δει ποτέ (και πιστέψτε με έχω δει πάρα πολλές) και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Όπως είχα γράψει και σε προηγούμενο post μου σχετικά με το AIDS, η ταινία αναφέρεται στο πολύ λεπτό αυτό ζήτημα, αλλά και πολύ δύσκολο αυτό θέμα, αλλά επίσης κάνει αναφορές και στην ομοφυλοφιλία. Δείχνει πόσο γουρούνια είμαστε εμείς οι άνθρωποι, πόσο δε σεβόμαστε τον άλλο άνθρωπο, ακόμα κι όταν μας έχει πραγματική ανάγκη, ακόμη κι όταν μας ζητήσει ταπεινά βοήθεια. Ντράπηκα που είμαι άνθρωπος. Ντράπηκα για τις προκαταλήψεις των ανθρώπων. Ντράπηκα για την μικροψυχία τους. Ντρέπομαι που δε γνωρίζω... Ντρέπομαι που δε μπορώ να βοηθήσω... Ντρέπομαι για λογαριασμό όλων όσων θα έπρεπε να το κάνουν και δεν το κάνουν.
Μια θερμή παράκληση...Προσπαθήστε να είστε όσο πιο ανθρώπινοι μπορείτε... Προσπαθήστε όταν σας δίνεται η μεγάλη ευκαιρία να βοηθήσετε, να βοηθάτε. Όπως και ο Λέο Μπουσκάλια κάποτε έγραψε στο βιβλίο του "να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις" ο Δαλάι Λάμα κάποτε είπε σοφά "Το μεγαλύτερο καθήκον μας, το πρωταρχικό καθήκον μας, είναι να βοηθάμε τους άλλους.Και θέλω να σας παρακαλέσω, αν δεν μπορείτε να τους βοηθήσετε, μπορείτε τουλάχιστον να μην τους πληγώνεται;". Μεγάλα και σοφά λόγια.
Όσοι μπορείτε, ειλικρινά, δείτε αυτή την ταινία. Είναι καλό να δούμε κατάματα την πραγματικότητα και να αντιμετωπίσουμε το ποιοί πραγματικά είμαστε...

Τύχη;;

2007-12-12T13:27:00.001+02:00

Άραγε να πιστεύουμε στην τύχη; Υπάρχει αυτό που λέμε "η τύχη του καθενός" ή "η μοίρα του καθενός"; Και αν υπάρχει μπορούμε να ξέρουμε τί μας επιφυλάσσει; Εγώ ποτέ δεν πίστεψα στην τύχη, και μάλιστα αν με ρωτούσε κάποιος έλεγα ότι αφού δεν πιστεύω δεν είμαι και τυχερή αλλά αρκετοί πίστευαν το αντίθετο. Μεγάλωσα όμως και στο μυαλό μου έχω αλλάξει κάποια πράγματα και για να μπορώ να "ηρεμώ" και για να μπορώ να συννενοούμαι.
Τι είναι τύχη δεν μπορώ να ξέρω. Ξέρω όμως ότι από τη στιγμή που ο Θεός με έκανε άνθρωπο, που έχω στη ζωή και τους δύο γονείς μου που με υπεραγαπάν και τους υπεραγαπώ, που έχω έναν καταπληκτικό αδερφό που λατρεύω, που είμαι υγειής, που είμαι αρτημελής, που δεν πεινάω, που ζω σε μια χώρα κάτω από συνθήκες ειρήνης, που μπορώ να ζώ μια ήρεμη και καλή ζωή, που έχω ανθρώπους γύρω μου που με εκτιμούν, νομίζω όλα αυτά είναι αρκετά για να πω ότι είμαι ένα αρκετά τυχερό άτομο.
Πριν από μερικές ώρες, μια κοπέλα της ηλικίας μου, έκοψε το νήμα της ζωής της, θεωρώντας φαντάζομαι τον εαυτό της πολύ άτυχο. Απ' όσα ξέρω (και ας με συγχωρέσει αν πω κάτι λάθος) είχε πρόβλημα κατάθληψης και μια πρόσφατη ερωτική απογοήτευση. Μου είπαν ότι είχε ξεκινήσει θεραπεία αλλά μάλλον δεν την έπιασε ή δεν ήταν αυτό που η κοπέλα ζητούσε. Το βράδυ που η μητέρα της κοιμήθηκε, ανέβηκε στην ταράτσα του σπιτιού της και αποφάσισε πως το τέλος των προβλημάτων της θα ήταν η πτώση της. Και αυτό έκανε. Εγώ το μόνο που έχω να πω για την κοπέλα είναι καλό ταξίδι και ελπίζω ο πόνος της τώρα να απαλύνθηκε. Για τη μητέρα της και την οικογένεια της έχω να πω ένα συγνώμη που ίσως να μην πρόλαβε η κοπέλα να τους πει και καλή δύναμη.
Για όλους τους υπόλοιπους έχω να πω άλλα. Μπορεί να συμβαίνουν μεγάλες ατυχίες (είδατε πως κολλάει εδώ η λέξη τύχη;) στη ζωή μας. Μπορεί να νομίζουμε ότι η μόνη λύση στα προβλήματά μας να είναι ο τερματισμός της ζωής μας. Όμως η ζωή μας εξαρτάται από μας αν θα είναι καλή, ευτυχισμένη άσχετα με τα πόσα έχουμε ή δεν έχουμε ή κακή, μίζερη, δυστυχισμένη. Όσο καλύτερη σχέση έχουμε με τον εαυτό μας τόσο καλύτερα πορούμε να ζούμε. Κι όταν λέω καλή σχέση με τον εαυτό μας μιλάω για το μέσα μας, για το ποιοί πραγματικά είμαστα, βαθιά μέσα μας τί είμαστε και αν αποδεχόμαστε αυτό που είμαστε. Άμεσα εξαρτημένοι είμαστε με τον εαυτό μας κι όχι με τους άλλους. Όπως και να χει όλοι οι άλλοι φεύγουν αλλά στα τέλος εμείς μένουμε. Το να μας απορρίψει κάποιος (και ιδιαίτερα κάποιος σύντροφος) δεν είναι επείδη δεν θέλει εμάς σαν άτομο, αλλά εμάς σαν πρότυπο. Αυτό που εμείς αντιπροσωπεύουμε πλέον δεν είναι αυτό που ζητά. Θα στεναχωρηθούμε, θα πονέσουμε και μόνο η ψυχούλα μας θα ξέρει αν θα ξεπεράσουμε την κατάσταση αλλά αυτός δεν είναι λόγος να σταματήσουμε τη ροή της ζωής μας, το μεγαλύτερο θαύμα που γίνεται δίπλα μας κάθε δευτερόλεπτο!

Καλό ταξίδι Ιουλία...

Χριστούγεννα...

2007-12-11T13:32:00.000+02:00

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν σιγά σιγά και ήδη εδώ και ένα μήνα τα καταστήματα και οι περισσότεροι δρόμοι έχουν στολιστεί με τα γιορτινά στολίδια, λαμπάκια, τους κλασικούς Santa Claus. Όλες οι καθώς πρέπει νοικοκυρές έχουν στολίσει τα μεγάλα τους έλατα (μέσα κι έξω από το σπίτι) με πολύχρωμες μπάλλες, γυρλάντες, φωτάκια και φυσικά τους παραδοσιακούς (βεβαίως βεβαίως) ελληνικούς Santa Claus σε διάφορες ηλίθιες στάσεις.
Βέβαια σε μια εποχή που όλα έχουν ξεφτυλιστεί και εμπορευματοποιηθεί κανένας μας (που βεβαίως βεβαίως δηλώνει περίφανα οτι είναι έλληνας) δε γνωρίζει την πραγματική ιστορία του Άγιου-Βασίλη! Αλλά γιατί να το ξέρει; Εμείς οι νεοέλληνες απαρνούμαστε τη θρησκεία μας και ότι αυτή πρεσβεύει επειδή απλά οι άνθρωποι που την αντιπροσωπεύουν (ας το θέσω έτσι) δεν είναι...ικανοί; ΟΚ ίσως και να μην είναι. Ίσως να είναι αρκετά οπισθοδρομικοί και να μην μπορούν να έρθουν κοντά στη νεολαία...Δεν είναι όμως όλοι έτσι.Γιατί αν του δόυμε αλλιώς σε κάθε χώρο υπάρχουν ανίκανοι άνθρωποι.Ανίκανοι πολιτικοί,ανίκανοι προπονητές,ανίκανοι καθηγητές...Όμως κάνουμε τεμενάδες μπροστά τους.Γιατί;
Εγώ όμως επειδή δε θέλω να πιστεύω ότι όλοι οι νεοέλληνες είμαστε ίδιοι θα πω κάποια πράγματα για τα δικά μας Χριστούγεννα και τη δική μας Πρωτοχρονιά και όχι για των καθολικών και της Coca Cola που τόσα χρόνια πιστεύουμε σ'αυτές.
Ο δικός μας Άγιος-Βασίλειος (όπως όλοι οι Βασίλιδες και Βασιλικές γνωρίζουν φαντάζομαι) γιορτάζεται την ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ και φέρνει δώρα μόνο στα καλά παιδιά. Δεν γιορτάζεται τα Χριστούγεννα. Την Πρωτοχρονιά λοιπόν πηγαίνουμε στην εκκλησία περίπου στις 11 το βράδυ και ακούμε τη δοξολογία στον Άιγο-Βασίλειο. Τα τελευταία 3 χρόνια πηγαίνω κάθε Πρωτοχρονιά στην εκκλησία και πιστέψτε με (επειδή είμαι κι εγώ ένα άτομο που δε μου αρέσει να πηγαίνω εκκλησία γενικά) μου αρέσει πάρα πολύ η λειτουργία! Στις 12 χτυπά η καμπάνα που σημαίνει Πρωτοχρονία και όλοι μες την εκκλησία λέμε Χρόνια Πολλά και (αν και είναι τελευταία έθιμο) αφού τελειώσει ο παπάς μας μοιράζει βασιλόπιτα! Η βασιλόπιτα είναι επίσης ένα ελληνικό έθιμο, με μεγάλη διαδικασία που την κάνω χρόνια και μπορώ να πω ότι είναι ένα "γλυκό" που θέλει μπράτσα για να ολοκληρωθεί!! Αφού λοιπόν επιστρέψουμε από την εκκλησία κόβουμε στο σπίτι μας τη Βασιλόπιτα, μοιράζουμε στα "καλά" παιδιά τα δώρα και...ε μετά μπορούμε να κάνουμε ο,τι θέλουμε!
Τα Χριστούγεννα αντίθετα γιορτάζουμε τη γέννηση του Χριστού! Ουάου τί παράξενο έ;; Παρόλα αυτά όμως οι Καθολικοί τότε έχουν τον Santa Claus που φέρνει σ'όλα τα παιδιά αμέτρητα δώρα. Τη μέρα αυτή γιορτάζουν οι Χρήστοι και οι Χριστίνες! Αν και στο χωριό μου τους γορτάζουν μια μέρα μετά νομίζω και δεν έχω ιδέα γιατί! Τέλως πάντων...Τα χριστούγεννα πάμε στην εκκλησία (εγώ πάω και ανάβω απλά ένα κερί...) και αφήνουμε στην εκκλησία το φύλακα άγγελό μας για να πάει να υμνήσει μαζί και με τους άλλους αγγέλους τη γέννηση του μικρού Χριστού. Το φύλακα άγγελό μας τον παίρνουμε πίσω στη λειτουργία της Πρωτοχρονιάς. Τα χριστούγεννα εμείς οι ορθόδοξοι Χριστιανοί όχι δε μοιράζουμε δώρα στα παιδάκια. Μόνο αν θέλουμε σε όσους γιορτάζουν.
Αυτή είναι πάνω κάτω η δική μας ιστορία. Η μη εμπορευματοποιημένη. Αυτή που γιορτάζω εγώ από μικρή στο σπίτι, άσχετα να πιο μικρή μπερδευόμουν αφάνταστα ανάμεσα στο τί κάνουμε εμείς στο σπίτι και στο τί κάνουν οι άλλοι στην τηλεόραση! Βέβαια κάτι ξεχνάω σχετικά με τον Άγιο-Αντώνιο και τη συσχέτιση του με τις μέρες (έχω την εντύπωση οτι αρχικά έφερνε αυτός τα δώρα στα παιδιά γιατί λέει η παράδοση ότι είχε χτίσει πολλά ορφανοτροφεία και σχολεία αλλά δεν είμαι σίγουρη...)(Στα σχόλια διευκρινίζω το μπέρδεμα...).
Ελπίζω να μη σας κούρασα πολύ, απλά είχα την ανάγκη να μιλήσω γι'αυτό το θέμα και να μάθουν όσοι θέλουν την πραγματική ιστορία.
Επιπλέον κάτι που ξέχασα πρίν να πώ,ο γνωστος σε όλους Santa Claus είναι δημιούργημα της Coca Cola και από αυτή έμεινε έτσι με κόκκινη φορεσιά κλπ κλπ στην ιστοριά, να μεταφέρει τα μπουκάλια της ανα τον κόσμο!

Δες καθαρά...!

2007-12-08T14:20:00.000+02:00

Αν θα βγεις δε θα βγω μέσα θα κλειστώ
ένα φως θα κρεμάσω για να έχω ουρανό
θα κοιτώ θα γελάω θα φυσάω τον καπνό
και θα λέω δεν πονάω μα βαθιά θα πονώ
Η καρδιά, η καρδιά μου έτσι είναι η καρδιά
θα τη βρω θα την πιάσω θα την πάρω αγκαλιά
και θα βγω άλλο βράδυ με φιλιά και ποτά
και θα λέω είμαι εντάξει μα δε θα΄μαι καλά

Δες καθαρά για σένα υπάρχω
δες καθαρά εσένα θα΄χω
πάντα βαθιά σαν σφαίρα στην καρδιά
σαν σφαίρα στην καρδιά

Κι αν με δεις κι αν σε δω έναν ξένο κοιτώ
και δε θα σε γνωρίζω και δε θα σε κρατώ
η ζωή μου θα κυλάει σαν βροχή σαν νερό
και εγώ δε θα σ΄έχω και θα λέω δεν πονώ
Η ζωή, η ζωή μου θα γεμίζει μπετό
ένας άνθρωπος χτίζει τον πιο ωραίο γκρεμό
και θα πάω και θα πέσω και μετά θα γελώ
και θα λέω δεν πονάω μα βαθιά θα πονώ

Δες καθαρά για σένα υπάρχω
δες καθαρά εσένα θα΄χω
πάντα βαθιά σαν σφαίρα στην καρδιά
σαν σφαίρα στην καρδιά

Δες καθαρά αυτή η φωνή
για σένα ξεσπά, για σένα αντηχεί
πιο δυνατά
για σένα τραγουδά

Μοναξιά, η καλύτερη αίσθηση

2007-12-06T17:25:00.000+02:00

Τί είναι μοναξιά αλήθεια; Μοναξιά είναι όταν είσαι μόνος ή όταν αισθάνεσαι μόνος; Ποιά είναι η διαφορά της από την απομόνωση; Τη ζητάμε; Τη θέλουμε; Μπορούμε και χωρίς αυτή;
Μοναξιά είναι να είσαι ανάμεσα σε άτομα που γνωρίζεις, να πίνεις καφέ ή να μιλάν όλοι γύρω σου κι εσύ να νιώθεις ότι τίποτα δε σε ενδιαφέρει απ’ αυτά που ακούς. Να νιώθεις ότι κανένας δε σε καταλαβαίνει. Να νιώθεις ότι δεν ανήκεις εκεί. Να είσαι ανάμεσά τους και να μη νιώθεις τίποτα. Να τους κοιτάς και να λες «τί δουλεία έχω εγώ εδώ;». Να είσαι ανάμεσά τους και να νιώθεις μόνος.
Αντίθετα μόνος μπορείς να είσαι στο δωμάτιό σου, στον κήπο, στο λεωφορείο, όταν απλά είναι κυριολεκτικά κανείς γύρω σου ή αυτοί που είναι γύρω σου είναι 100% άγνωστοι. Μόνος δεν μπορείς να είσαι στην περίπτωση που ανέφερα στην παραπάνω παράγραφο.
Η μοναξιά συνδέεται με την απομόνωση. Υπάρχει η εσωτερική απομόνωση και η ατομική απομόνωση. Εσωτερική απομόνωση είναι όταν ακόμα και όταν είσαι με παρέα νιώθεις μοναξιά και προσπαθείς μέσα σου να βρεις ένα μέρος να ηρεμίσεις. Μπαίνεις μέσα σου, κλείνεσαι, δε μιλάς πολύ, δεν εκφράζεσαι, απομονώνεσαι από το σύνολο ενώ είσαι μέσα σ’ αυτό. Οι φίλοι σου λένε «πες κι εσύ τίποτα!» αλλά τί να πω;; «γιατί δε μιλάς;» κι αν μιλήσω τί να πω;; μήπως θα με ακούσετε κι αν πω τίποτα; θα με καταλάβετε; «πες μας τί έχεις;» γιατί αν σας πω θα μπορέσετε να με βοηθήσετε;; Αντίθετα στην ατομική απομόνωση απλά κλείνεσαι στον εαυτό σου αλλά και απομονώνεσαι από τον υπόλοιπο κόσμο εντελώς. Κλείνεσαι σπίτι σου, δε θες να βγεις να συναντήσεις κανέναν ή μπορεί και προς αποφυγή όλων αυτών να γίνεις κι εργασιομανής!
Τη μοναξιά καμιά φορά ναι την ζητάμε. Θέλουμε να μείνουμε μόνοι μας. Είτε είμαστε μόνοι στο σπίτι είτε είμαστε σε μια παρέα. Μερικές φορές γίνεται κι ασυναίσθητα. Ο εγκέφαλός μας θέλει να χαλαρώσει από τα διάφορα ερεθίσματα που δεχόμαστε από το περιβάλλον γύρω μας.
Αν μπορούμε χωρίς αυτή; Δε μπορώ να ξέρω. Εγώ πολλές φορές τη ζητώ και τη θέλω. Είτε είμαι σε παρέα είτε όχι. Και όσοι με ξέρουν πραγματικά αυτό το γνωρίζουν. Μπορεί να μην ξέρουν πολλά άλλα για μένα αλλά αυτό το γνωρίζουν. Όσο καλή παρέα όμως κάνω με τη μητέρα μου και όσο καλά με καταλαβαίνει αυτή δε με γνωρίζει κανείς άλλος. Και δε ζητώ κανείς να με γνωρίσει τόσο καλά. Δε μπορώ να εκτεθώ σε κανέναν έτσι. Δε μπορώ να δώσω τόσο πολλά. Έφαγα αρκετές «σφαλιάρες» για να το διακινδυνεύσω…
Η μοναξιά είναι γλυκιά όταν έχεις ζήσει πολλά μαζί της. Είναι ευχάριστη όταν ξέρεις τα όρια της… Και πιστέψτε με, μόλις δεις ποιά είναι τα όρια της και πόσο χρήσιμη είναι σε ορισμένες στιγμές, τη ζητάς…

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ (Παπάζογλου)

2007-12-05T23:35:00.000+02:00

Αυτό το τραγούδι είναι από τα αγαπημένα μου ελληνικά ακούσματα. Οι στίχοι του νωμίζω ότι είναι πολύ αντιπροσωπευτικοί μ'αυτό που αισθάνομαι εδώ και καιρό. Οπότε μπορώ να πω ότι θα αφιερώσω κάποια μικρά τμήματα σ'έναν άνθρωπο που δε γνωρίζει ότι του τα αφιερώνω αλλά είναι καλύτερα έτσι... "Κουράγιο θα περάσει..."

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

(Φυσικά αφιερώνω τα τονισμένα γιατί αν αφιερώσω και τα υπόλοιπα θα πρέπει να αλλάξω το γένος των ουσιαστικών και επιθέτων...)

AIDS : 1η Δεκεμβρίου παγκόσμια ημέρα κατά του Aids

2007-12-02T19:17:00.000+02:00

Καθώς χθές δεν ήμουν σπίτι για να μπορέσω να γράψω κάτι για το θέμα γράφω κάτι σήμερα!
Η ασθένια του AIDS (σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας) προκαλείται από τον ιό HIV. Είναι από τους πιο επικίνδυνους ιούς και δε θεραπέυεται.
Αρχικά η ασθένια αυτή είχε ονομαστεί "ασθένια των ομοφυλόφυλων" καθώς συναντιόνταν μόνο σε αυτά τα άτομα (από έρευνες όμως πιθανολογείται οτι η ασθένεια προήλθε από σεξουαλική επαφη ανθρώπου με πίθηκο). Φυσικά σήμερα έχει εξαπλωθεί παντού και δεν κάνει διακρίσεις. Από τον ιό έχουν πεθάνει γύρω στα 20 εκατομμύρια άτομα σ'όλο τον κόσμο με τα μεγαλύτερα ποσοστά στις λεγόμενες "τριτοκοσμικές χώρες", πιο απλά στην Αφρική και την Ασία. Αυτό δε σημαίνει βέβαια οτι οι άλλες ήπειροι μένουν απ'έξω.
Η νόσος, όπως είπα και παραπάνω, δε θεραπεύεται αλλά απλά με φαρμακευτική αγωγή μπορεί να παραταθεί σε μακροχρόνια και να υπάρξει μια κάποια αξιοπρέπεια του βίου του ασθενούς.
Αφού λοιπόν δέ μπορούμε να τη θεραπεύσουμε, μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο...Να προφυλαχθούμε απ'αυτή. Ο ιός του AIDS μεταφέρεται μέσω κάθε είδους σεξουαλική επαφή (με πιο απλά λόγια, ακόμη και με το στοματικό σεξ), μέσω του αίματος δηλαδή κοινή χρήση βελόνας, οδοντόβουρτσας κλπ αλλά δε μεταδίδεται μέσω του σάλιου, της κοινής χρήσης τουαλέτας/ρούχων (όχι και εσωρούχων εννοείται), γενικότερα κάθε είδους άλλης επαφής είναι απολύτως ασφαλής. Μπορούμε να φιλήσουμε ένα άτομο με τον ιό HIV (εκτός αν έχει πληγή στο στόμα του),να το αγγαλιάσουμε ακόμη και να φταρμιστεί πάνω μας χωρίς να κινδυνεύουμε να κολλήσουμε τον ιό. Η νόσος επίσης δε μεταδίδεται μέσω εντόμων ακόμη και των κουνουπιών (παράξενο όμως, παρότι τα κουνούπια μεταφέρουν αίμα - βάβαια αν μεταφέραν τον ιό τα κουνούπια,μέχρι σήμερα όλοι θα είχαμε ασθενήσει!).
Επιπλέον ένα πρόβλημα που σχετίζεται με το AIDS είναι το ασυγκράτητο σέξ με άτομα που μόλις γνωρίσαμε ή αλλιώς τα one night stands. Σ'αυτές τις περιπτώσεις (καθώς συνήθως δεν λαμβάνονται οι απαραίτητες προφυλλάξεις) είναι πολύ εύκολο να "αρπάξουμε" κάθε είδος σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα (VD αλλιώς, που είναι πολλά!) και φυσικά AIDS. Επιπλέον έχουν γίνει και μερικές έρευνες που έχουν δείξει πως υπάρχει ένα μικρό ποσοστό νοσούντων που από θυμό που νοσούν βγαίνουν σα τρελοί και κάνουν σεξ με όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους (όχι με τη βία) με σκοπό να πάρουν εκδίκηση!!!
Το πιο σμαντικό απ' όλα είναι να μη φοβόμαστε να ζητήσουμε από το σύντοφό μας να πάρει προφυλλάξεις. Όσο κι αν το θέμα είναι λεπτό και άκρως προσωπικό για τον άλλο, είναι και για μας. Καλό είναι να γνωρίζουμε για τη δική μας σεξουαλική και φυσική (φυσικά) υγεία να γνωρίζουμε αν το άτομο που είμαστε μαζί, νοσεί (και όχι μόνο από AIDS) για να λάβουμε ανάλογα μέτρα. Που ας έχουμε και υπόψην οτι ο ιός του AIDS δε σταματά σε κάποιον που νοσεί μόνο, εννοώ ότι μεταφέρεται από τη μητέρα στο έμβυο κατά την κύηση, κατά τη γέννηση και το θηλασμό (εξ ου και το "επίκτητη" της ονομασίας της αθένειας)
Ωραίες ταινίες με το σχετικό θέμα είναι οι: Philadelphia και η τηλεοπτική ταινία Gia

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

2007-12-02T13:47:00.000+02:00

Έβραζε το κύμα του γαρμπή.
Ήμαστε σκυφτοί κι οι δυο στο χάρτη•
γύρισες και μου 'πες πως το Μάρτη
σ' άλλους παραλλήλους θα 'χεις μπει.

Κούλικο στο στήθος σου τατού,
που όσο κι αν το καις Δε λέει να σβήσει.
Είπαν πως την είχες αγαπήσει
σε μια κρίση μαύρου πυρετού.

Βάρδια πλάι σε κάβο φαλακρό
κι ο Σταυρός του νότου με τα στράλια.
Κομπολόι κρατάς από κοράλλια
κι άκοπο μασάς καφέ πικρό.

Το Άλφα του κενταύρου μια νυχτιά
με το παλλινώριο πήρα κάτου.
Μου 'πες με φωνή ετοιμοθανάτου:
- Να φοβάσαι τ' άστρα του Νοτιά.

Άλλοτε απ' τον ίδιον ουρανό
έπαιρνες, τρεις μήνες στην αράδα,
με του καπετάνιου τη μιγάδα,
μάθημα πορείας νυχτερινό.

Σ' ένα μαγαζί του Nossi Bι
πήρες το μαχαίρι, δυο σελλίνια,
μέρα μεσημέρι απά στη λίνια
ξάστραψε σα φάρου αναλαμπή.

Κάτου στις αχτές της Αφρικής
πάνε χρόνια τώρα που κοιμάσαι.
Τα φανάρια πια δεν τα θυμάσαι
και τ' ωραίο γλυκό της Κυριακής.

Καββαδίας

Τα μάτια μιλούν...

2007-11-27T14:37:00.000+02:00

Τα ζευγάρια που υποστηρίζουν τον έρωτα τους τονίζοντας ότι με την πρώτη ματιά κατάλαβαν ότι είναι πλασμένοι ο ένας...για τον άλλο μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτούν επισημαίνουν επιστήμονες, καθώς η πρώτη ματιά βασίζεται σε εγωιστικούς λόγους και όχι σε ρομαντικές έννοιες.
Επιστημονική ομάδα από το πανεπιστήμιο του Aberdeen κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα, μελετώντας τις απαντήσεις συνολικά 460 εθελοντών, από τους οποίους ζήτησαν να περιγράψουν τα συναισθήματα τους όταν έβλεπαν τις εικόνες χαρούμενων και αηδιασμένων ανδρών και γυναικών.

Σε όλες τις περιπτώσεις, οι επιστήμονες πρόβαλαν ταυτόχρονα δύο συνδυασμένες εικόνες που ήταν πανομοιότυπες με μοναδική διαφορά ότι σε άλλες ο εικονιζόμενος κοίταγε απευθείας το φωτογραφικό φακό ενώ σε άλλες είχε στραμμένο το βλέμμα του κάπου αλλού. Στη συνέχεια ζητούσαν από τους εθελοντές να σημειώσουν το πόσο ελκυστικό έβρισκαν τα άτομα σε κάθε ζευγάρι εικόνων.

Σύμφωνα με τις απαντήσεις που έλαβαν, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η έλξη μεταξύ δύο ανθρώπων αναπτύσσεται καθαρά με βάση κοινωνικά στοιχεία, με βασικότερο όλων το ευθύ βλέμμα και το χαμόγελο. «Όταν κάποιος σε κοιτάει ευθεία στα μάτια με ύφος που δείχνει ότι σε βρίσκει ελκυστικό, μόνο τότε αρχίζεις κι εσύ να τον βλέπεις ερωτικά. Είναι καθαρά ναρκισσιστική ανθρώπινη συμπεριφορά» επεσήμανε ο επικεφαλής της έρευνας Dr Ben Jones.

«Όλοι μας σε κάποιο βαθμό γνωρίζουμε ότι αν κοιτάμε κάποιον στα μάτια και του χαμογελάμε γινόμαστε πιο ελκυστικοί στα μάτια του. Τα σημάδια που δείχνουν πόσο ελκυστικό μας βρίσκει κάποιος αποδεικνύονται ιδιαίτερα σημαντικά για την σύναψη ερωτικών σχέσεων. Βρίσκουμε ελκυστικούς, εκείνους τους ανθρώπους που μας έχουν δείξει ότι το αίσθημα είναι αμοιβαίο. Αυτό αποδεικνύει ότι η έλξη δεν είναι μόνο θέμα εξωτερικής ομορφιάς», πρόσθεσε ο Jones.

Pacman!!

2007-11-27T13:26:00.001+02:00

Get this widget!

Σκοπεύσατε! ΠΥΡ !

2007-11-26T19:46:00.001+02:00

http://www.gimme5games.com/index.jsp?id=cannonbods

κι εδώ το παιχνίδι με τα playmobil!

Χτυπήστε με το σφυρί όσο πιο δυνατά μπορείτε!

2007-11-26T14:19:00.000+02:00

http://www.gimme5games.com/index.jsp?id=rat

αν θέλετε να παίξετε το παιχνίδι με τα ποντίκια μπείτε εδώ (με εκνευρίζει ο θόρυβος που κάνει όταν μπαίνω στη σελίδα!)

BEOWULF

2007-11-25T16:52:00.000+02:00

Τι μπορεί να συμβαίνει όταν έχουμε τεχνολογικό εντυπωσιασμό στη νιοστή+παραμυθά σκηνοθέτη+σεναριογράφους εκ των οποίων ο ένας συνεργάτης του Ταραντίνο στο Pulp Fiction; Έχουμε μάλλον αποτυχία και πλήξη.
Εξαιρετικά υπερβολική ταινία (ελπίζω να μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός), εξαιρετικά παρατραβηγμένη. Σα να καθήσαν κάτω και να είπαν "Πώς θα μπορούσαμε να φτιάξουμε μια επική ταινία, κάτι μεταξύ <<300>> και <<Κόναν το Βάρβαρο>> με μπόλικη δόση αηδίας;". Και φυσικά το βρήκαν χρησιμοποιώντας το αρχαίο επικό ποίημα Beowulf για να υπάρχει και μια δόση αξιοπρέπειας. Μπογιατίσαν καλά καλά τους ηθοποιούς, φτιάξαν 3D εικόνες με σκοπό να μας βγάλουν τα μάτια όλους εμάς τους καημένους που είδαμε στο treiler της ταινίας το cast και την ιστορία και είπαμε να κάνουμε την καρδιά μας πέτρα και να ξοδέψουμε τα 5€ που μας περίσευαν!
Το επικό αυτό ποίημα θεωρείται από τους ειδικούς "ασυνάρτητο και δομικά προβληματικό" οπότε οι σεναριογράφοι το επεξεργάστηκαν αρκετά. Αποτέλεσμα; Δύο σκηνές δράσης ΜΟΝΟ και μπόλικο μοντερνίστικο δραματικό μπλα-μπλα. Κοινώς, για δύο ώρες περίπου εσύ βλέπεις καρτούν που μιλάνε με σοβαρή διάθεση. Δηλαδή άλλο το αισθητικό αποτέλεσμα και άλλο το περιεχόμενο. <<Σα να παρακολουθείς ψηφιακό κουκλοθέατρο ψυχολογικού οικογενειακού δράματος στη φαμελιά του Κόναν>> (Τάσος Θεοδωρόπουλος).
Έχουμε λοιπόν εναλλαγές χασμουρητού και αθέλητου γέλιου (σε κάποια φάση το τερατάκι Γρέντελ έτρωγε σα τσίχλα το κεφάλι ενός άμοιρου πολεμιστή και σας πληροφορώ είχα ξεσκιστεί στο γέλιο) στις οποίες αυτές εναλλαγές βοηθά στο μέγιστο η αντιπαθητική φιγούρα του Beowulf και η κιτς αισθητική της εικονογράφισης. Π.χ. η Τζολί εμφανίζεται ως υδρόβια τερατίνα γκομενάρα με ουρά(τα μαλλία της) και πόδια που καταλήγουν σε γόβα στιλέτο!
Τι σου μένει δηλαδή σα ταινία; Ο τρισδιάστατος χαβαλές, που είναι πράγματι εντυπωσιακός, και η απορία "που είναι τα γυαλιά που υποτίθεται οτι έπρεπε να δω την ταινία;". Απ'οτι άκουσα μόνο 2-3 κινηματογράφοι στην Ελλάδα έχουν αυτή την υποδομή.
Οπότε ENJOY!

Ένα περίεργο συμβάν

2007-11-25T00:22:00.000+02:00

Πριν από λίγες μέρες είχα ένα περίεργο συμβάν. Περίεργο... Τρόπος του λέγειν... Απλά μου φάνηκε εμένα έτσι... Πριν όμως αναφέρω τί έγινε πριν λίγες μέρες θα πάω λίγο πιο πίσω.
Στις 27 Αυγούστου έγινε το εξής τραγελαφικό. Καθόμουν ήσυχη και αμέριμνη στο Άρωμα (καφετέρια είναι) με παρέα. Δεν είχε πολύ κόσμο καθώς η ώρα ήταν περασμένη και όσο να πεις καλοκαίρι είναι, τα club και τα barάκια είναι πιο δημοφιλή τα βράδια απ' ότι μια καφετέρια, οπότε αρκετά από τα διπλανά τραπέζια ήταν άδεια. Ο σερβιτόρος (ή το γκαρσόν ή το "παιδί" ξέρετε εσείς :p) δεν είχα τακτοποιήσει τις καρέκλες στα γύρω τραπέζια (η μια εδώ ή άλλη εκεί, you've got the concept) και καθως και μεγάλη παρέα που ήμασταν υπήρχαν αρκετές "άσχετες" καρέκλες γύρω μας. Εκεί λοιπόν που καθόμουν ήρεμη ΤΣΟΥΠ εμφανίζεται ένα σκυλάκι (σκύλος καλύτερα - απλά για μένα που έχω σκυλιά όλα είναι σκυλάκια) και κάθεται στην καρέκλα ακριβώς δίπλα μου. Και ιδού ο σκύλος

Όπως βλέπετε πήρε και πόζα για τη φωτογραφια! Ήταν μάλλον εξοικιωμένος με το γεγονός!! Αφού του μίλησα λίγο (φυσικά ούτε απάντηση πήρα αλλά δεν περίμενα να απαντήσει κιόλας! αν απαντούσε 1ον θα φρίκαρα και 2ον ήμουν δισεκατομμυριούχος - θα είχα ένα σκυλί που μιλάει!) έφυγε λοιπόν ο σκύλος για χώρες μακρυνές και ονειρεμένες (λέμε τώρα). Α! Και by the way το κομμάτι πίτσας που του δώσαμε δεν το 'φαγε οπότε φανταστείτε τί είχε μέσα αυτο το κομμάτι που ούτε ένας πεινασμένος σκύλος δεν το 'φαγε!! Φυσικά το όλο γεγονός ξεχάστηκε μετά από λίγη ώρα (με το σκύλο εννοώ).
Ας επιτρέψω όμως από 'κεί που ξεκίνησα. Πρίν λιγες μέρες λοιπόν, στις 14 Νοεμβρίου, είμαι στον πρώτο όροφο του Πανεπιστημίου, έξω από την αίθουσα που σε περίπου 10 λεπτά θα είχα μάθημα και κάθομαι σε μία καρέκλα και περιμένω να περάσει η ώρα. Ξαφνικά βλέπω στο βάθος του διαδόμου (μιλάμε για το διάδρομο πρώτου ορόφου - παρεμβάλλεται και ημιόροφος - ενός όχι και μικρού κτηρίου) βλέπω ένα σκύλο!! Μαντέψτε ποιος ήταν ο σκλύλος! Και έρχεται μπροστά μου, με κοιτά με τα γλυκά ματάκια του και κάθεται και πάλι δίπλα μου! Και αν δεν με πιστεύετε ιδού

Είναι ακριβώς ο ίδιος σκύλος!!! Βέβαια αυτή τη φορά δεν είχα πίτσα να του δώσω (βασικά δεν είχα τίποτα να του δώσω) και με ακολούθησε ΚΑΙ στο μάθημα (εννοώ μέσα στην αίθουσα) αλλά δυστυχώς αποχώρησε όταν μπήκε η καθηγήτρια μέσα στην αίθουσα...
Δεν είναι περίεργο περιστατικο;!; Ο σκύλος αυτός είναι σα να με ακολουθεί... "Σαν" είπα μη με κρεμάσετε ακόμα... Αν με ξαναεπισκευθεί θα το αναφέρω!Χιχι!!

3 doors down - Μερικά τραγούδια τους που μ'αρέσουν πολύ

2007-11-22T22:03:00.000+02:00

HERE BY ME

LANDING IN LONDON

LET ME GO

Best of November

2007-11-22T15:19:00.000+02:00

Περιμένοντας τους βαρβάρους

2007-11-18T00:42:00.000+02:00

- Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

- Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

- Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαρυούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.
- Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' η πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
__

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.
Κωνσταντίνος Καβάφης

Τα λάθος πρότυπα

2007-11-13T16:12:00.000+02:00

Προσπαθώ καμια φορά να καταλάβω γιατί όλος αυτός ο ντόρος γύρω από την έννοια του ωραίου. Μα κανείς δεν έχει καταλάβει ότι το "ωραίο" είναι καθαρά υποκειμενικό; Βέβαια προβάλλουν ξανά και ξανά τα ίδια πρόσωπα λέγοντας "να αυτή/ός είναι ωραία/ος" και δε φτάνει μόνο αυτό (η πίεση δηλ. να πιστέψεις ότι πράγματι έτσι είναι) αλλά αν πεις ότι "οκ καλή/ός είναι" ή "όχι δεν μ'αρέσει" θα σου βγάλουν την πίστη να σε πείσουν ότι κάνεις λάθος.
Ας μιλήσουμε πιο συγκεκριμενα και ας ξεκινήσουμε με τις γυναίκες - εφόσον οι κυρίες προηγούνται! Το πρότυπο γυναίκας είναι βασισμένο στα πρότυπα των γυναικών (ηθοποιών, μοντέλων, τραγουδιστριών και τα συναφή) αυτών του Χόλυγουντ (εφόσον φυσικά μόνο αυτές προβάλλονται). Όλα τα κόκαλα στη φόρα - λεκάνη, πλευρά κλπ κλπ - καθως δε γίνεται διαφορετικά να δείχνεις "ωραία" όπως λεν όλοι. 1.70 και 45 κιλά δεν είναι και εύκολο να είσαι χωρίς να μετράς κόκαλα απο πάνω σου. Επίσης, άλλο "εύκολο" από κει, είναι τελικά να καταφέρεις να γίνεις 45 κιλά και να έχεις στήθος του τύπου "εγώ ο,τι έχασα σε κιλά το έβαλα σε στήθος"! 20 κιλά στήθος με λίγα λόγια. Ευτυχώς βγαίνουν και μερικές κοκαλιάρες του τύπου Κίρα Νάιτλι που μαζί με το μέτρημα των κοκάλων ψάχνουμε να βρούμε και πού πηγε το στήθος της. Τουλάχιστον μπορούμε να αισθανόμαστε καλά μ'αυτό.
Πάμε τώρα στο ισχυρό ανίσχυρο φύλο. Τους απογόνους του Αδάμ που στο φινάλε θα μπορούσαν να μη το φαν αυτό το καταραμένο μήλο και να μη γκρινιάζουν συνέχεια ότι φταίει η Εύα. Το φταίξιμο είναι και των δύο και γι'αυτό διώχτηκαν και οι δύο!!! Τέλος πάντων. Οι άνδρες λοιπόν, σύμφωνα με τα πρότυπα του ωραίου, θα πρέπει να έχουν τόσους μύες όσους και τα κόκαλα των γυναικων που διαφαίνοντα μέσα από την υπέροχη σιλουέτα τους! Και φυσικά να φτάνουν τα επίπεδα στήθους (όπως και ο αγαπητός κατά πολλές (;!;) Έρικ Μπάνα στη φωτογραφία πανω) που να φτάνει το στήθος της Πάμελα Άντερσον πριν την τελευτάια εμφύτευση. Φυσικά τα συνηθισμένα "ψηλός, γαλανομάτης" δεν τα ξεχνάμε ποτέ...Σωστά;;
Εμένα το προβλημά μου δεν είναι αυτό όμως. Δεν είναι το τί προσπαθούν να προβάλλουν αλλά το ότι μεγάλο ποσοστό ανθρώπων εθελοτυφλούν και τα πιστεύουν. Και μετά είμαστε όλοι οι υπόλοιποι που προσπαθούμε με αυτά που έχουμε να τους αποδείξουμε οτι κάνουν λάθος. Γιατί δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος από τη στιγμή που έχει ένα εκατομμύριο υποχρεώσεις και δουλείες να ασχολείται με το πώς δειχνει το στήθος του ή ο πισινός του ή το σπυράκι που μόλις έβγαλε στη μούρη του ή ακόμη αν το επιτρέπει ο Άτκινς να φάει ψωμί ή σοκολάτα. Στο φινάλε άνθρωποι είμαστε και μια μέρα θα φάμε λιγο παραπάνω, και θα βγάλουμε και ένα σπιράκι - δεν είμαστε πορσλάνινες κούκλες - και άμα λάχει θα ξενυχτήσουμε και δε θα μας νοιάσει αν έχουμε ή όχι μαύρους κύκλους.
Επιπλέον - σα γυναίκα το λέω τώρα αυτό - το τί δείχνουν στις ερωτικές ταινίες (για να μην τις πώ διαφορετικά) ΟΧΙ ΔΕΝ μπορεί να γίνει ανα πάσα στιγμή στην πραγματικότητα. Ούτε ευλίγιστες τόσο είμαστε, ούτε τόσο πρόθυμες. Επίσεις ναι είναι πραγματικότητα στον πλανήτη Γη οι γυνείκες έχουν κυτταρίτιδα ακόμη και αν είναι 40 κιλά, ναι καμιά φορά κυκλοφορούμε και με τρίχες στα πόδια μας (δεν είναι και ότι πιο ευχάριστο να ξυρίζεις μισό στρέμα σώμα - εδώ εσείς μια μούρη θέλετε να ξυρίσετε και γκρινιάζετε) και το μαλλί μας είναι ανακατεμένο όταν ξυπνάμε και αμα λάχει μπορεί και να σαβουρώσουμε το βράδυ καμιά πίτσα με τις φίλες μας και να μη μας νοιάξει που την επόμενη θα είμαστε 1 κιλό πάνω.

Νομίζω οτι έβγαλα το άχτι μου και μπορώ να ηρεμίσω τώρα!

Και κατι από τον αγαπητό Λάκη Λαζόπουλο

2007-11-11T00:58:00.000+02:00

rule the world

2007-11-06T23:34:00.001+02:00

Και ένα ανέκδοτο για να γελάσουμε

2007-11-04T13:45:00.001+02:00

Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του αμερικανικού κολεγίου. Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούριο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Σόνυ) και το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις ιστορίας .
- Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικανική ιστορία; λέει η δασκάλα. Ποιος είπε: "Δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο";
Κάποιοι μουρμουρίζουν αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούριο:
- Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέλφεια, απαντά.
- Μπράβο Σουζούκι. Και ποιος είπε: "Κυβέρνηση του λαού, από το λαό και για το λαό"; ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.
- Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ, απαντά και πάλι ο Σουζούκι.
Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει:
- Ντροπή σας! Ο Σουζούκι είναι Γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας!
Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία:
- Ρε δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι, μαλάκες γιαπωνέζοι!
- Ποιος το είπε αυτό;;; ρωτάει αυστηρά η δασκάλα.
Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει:
- Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982 στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς.
Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή.
- Θέλω να ξεράσω... ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.
- Ποιος το είπε αυτό;;; ρωτάει με βλοσυρό ύφος η δασκάλα.
Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι:
- Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο το 1991.
Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει:
- Ρε δε μας παίρνεις καμιά π...πα, λέω γω!!!
Και ο Σουζούκι, ψύχραιμα:
- Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου.
Δυο τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν:
- Α γα... σου ρε μαλακισμένο, Σουζούκι.
Ατάραχος ο Γιαπωνέζος:
- Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002.

Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες, η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής:
- Ε, μα την Παναγία δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο.
Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι:
- Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κώστας Καραμανλής, το 2004, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησής του.

Here By Me

2007-11-02T19:25:00.001+02:00

I hope you’re doing fine out there without me
‘Cause I’m not doing so good without you
The things I thought you’d never know about me
Were the things I guess you always understood

So how could I have been so blind for all these years?
Guess I only see the truth through all this fear,
And living without you…

And everything I have in this world
And all that I’ll ever be
It could all fall down around me.
Just as long as I have you,
Right here by me.

I can’t take another day without you
‘Cause baby, I could never make it on my own
I’ve been waiting so long, just to hold you
And to be back in your arms where I belong

Sorry I can’t always find the words to say
But everything I’ve ever known gets swept away
Inside of your love…

And everything I have in this world
And all that I’ll ever be
It could all fall down around me.
Just as long as I have you,
Right here by me.

As the days grow long I see
That time is standing still for me
When you’re not here

Sorry I can’t always find the words to say
Everything I’ve ever known gets swept away
Inside of your love

And everything I have in this world
And all that I’ll ever be
It could all fall down around me.
Just as long as I have you,
Right here by me.

And everything I have in this world
And all that I’ll ever be
It could all fall down around me.
Just as long as I have you,
Right here by me.

2007-10-31T20:29:00.001+02:00

"Το χθές είναι μια άκυρη επιταγή
και το αύριο είναι ένα υποσχετικό σημείωμα.
Μόνο το σήμερα είναι μετρητά στο χέρι.
Ξόδεψέ τα όσο πιο τρελά μπορείς.
Δε θα την ξανάχεις ποτέ αυτή την ευκαιρία.
Έχεις έναν ολόκλυρο κόσμο να ξοδέψεις"
Λέο Μπουσκάλια

Είμαι Εδώ

2007-10-30T21:59:00.000+02:00

Η ευτυχία μου είμαι εγώ, όχι εσύ.
Όχι μόνο γιατί εσύ μπορεί να είσαι περαστικός,
αλλά κι επειδή εσύ θέλεις να είμαι αυτό που δεν είμαι.
Δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη όταν αλλάζω
μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω τον εγωισμό σου.
Ούτε μπορώ να νιώσω ήρεμη όταν με κριτικάρεις που
δεν σκέφτομαι σαν εσένα
ή που δε βλέπω σαν εσένα.
Με φωνάζεις επαναστάτρια.
Κι όμως κάθε φορά που απέρριψα τα πιστεύω σου
εσύ επαναστάτησες ενάντια στα δικά μου.
Δεν προσπαθώ να διαμορφώσω το μυαλό σου.
Ξέρω πως είναι δύσκολο να είσαι απλά εσύ.
Και δε μπορώ να σου επιτρέψω να μου υπαγορεύσεις
τι θα είμαι-
γιατί βάζω όλη μου την προσοχή να είμαι εγώ
Είπες πως είμαι διάφανη
κι εύκολα με ξεχνούν.
Γιατί τότε προσπάθησες να χρησιμοποιήσεις τη ζωή μου
για ν' αποδείξεις στον εαυτό σου ποιος είσαι;
Μισέλ

Η χαρά του π

2007-10-30T16:31:00.000+02:00

   Ή αλλιώς ο λόγος της περιφέρειας του κύκλου προς τη διάμετρό του ή με πιο απλά λόγια το γνωστό σε όλους μας 3,14. Φυσικά δεν είναι όλα τόσο απλά οσο δείχνουν. Δυστυχώς για μας που αν πούμε οτι κάτι μας ενδιαφέρει πρέπει να ξεσηκώσουμε ό,τι μπορούμε να βρούμε για να ξέρουμε τουλάχιστον τα βασικά.
   Το π λοιπόν είναι ένα μαθηματικό, κυρίως, θέμα που έχει τις ρίζες του απο την αρχαιότητα και έχει βασανίσει πολύ κόσμο ως σήμερα. Δεν έχω καταλάβει ακόμη γιατί τόση φασαρία για έναν αριθμό, αλλά παρόλα αυτά ακόμη κι εμένα με γοητεύει το όλο θέμα.
   Έχουμε αναφορές από τους Αιγύπτιους για το συγκεκριμένο αριθμό ή σύμβολο (όπως σε εσάς είναι κατανοητό) με τη διαφορά οτι δε χρησιμοποιούσαν το "π" ή το "3,14" αλλά την τιμή 256/81. Οι Αιγύπτιοι δεν είχαν συλλάβει το π ως σταθερά και γι'αυτό δε μπορούσαν και να το υπολογίσουν (γι'αυτό και 256/81=3,160493... κάθε άλλο παρα το π).
   Αναφορές για το π έχουν γίνει ακόμα και στην Παλαιά Διαθήκη, όπου όμως πολλοί το έχουν μεταφράσει οτι το π εισούται με 3 και οτι οι επιστήμονες λένε ψέματα, αλλά ... ο Θεός κι η ψυχή του...
   Φυσικά αρκετοί ήταν και οι Έλληνες που ασχολήθηκαν με το π. Ο Αναξαγόρας από τις Κλαζομενές (500-428 π.Χ.) ανέπτυξε μια μέθοδο κατασκευής τετραγώνου με εμβαδόν ίσο με εκείνο ενός κύκλου, σύμφωνα πάντα με τις αναφορές του Πλούταρχου, και φυσικά ως σήμερα δεν έχουμε καταλάβει πως τα κατάφερε (ο Αναξαγόρας και οχι ο Πλούταρχος).
   Αργότερα ο Αντιφών και ο Βρύσων επιχείρησαν να μετρήσουν το εμβαδό του κύκλου χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της εξάντλησης (όπως ξέρουμε,οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν την αίσθηση του ορίου οπότε εξαντλούσαν κάθε πιθανή λύση σε κάθε πρόβλημα τους). Με τη μέθοδο αυτή έχουμε την πρώτη φορά που το αποτέλεσμα πλησίαζε πάρα πολύ το πραγματικό αποτέλεσμα.
   Αργοτερα έχουμε τον Αρχιμήδη (287-212 π.Χ) που με τους υπολογισμούς του έφτασε στην τιμή 3,1419 (=211875/67441) διαφορά μικρότερη των τριών δεκάκις χιλιοστών απο την πραγματική τιμή.
   Ο αστονόμος Κλαύδιος ο Πτολεμαίος (87-165) χρησιμοποίησε το 3 17/120 (περίπου 3,1417)
   Οι Ρωμαίοι στο απόγειο της ακμής τους χρησιμοποιούσαν για το π την τιμή 3 1/8. Ή με κάποιες άλλες καταγραφές οτι π=4. Με βάση αυτό το σκεπτικό, είναι εκπληκτικό πώς οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν τόσα πολλά σπουδαία κτήρια.
   Στην Κίνα χρησιμοποιούσαν την τιμή 355/113 (=3,1415929...),στην Ινδία λόγω μάλλον της κατάκτησής της από το Μέγα Αλέξανδρο χρησιμοποιούσαν επιστημονικές γνώσεις από την Ελλάδα.
   Το 1220 ο Φιμπονάτσι υπολόγισε ότι π=1440/(458 1/3) ή 864/275 ή περίπου 3,1418.
   Για να μη συνεχίσω και κοιμηθείτε διαβάζοντάς το (αν δεν το έχετε ηδη κάνει) σας λεω ότι το θέμα απασχόλησε,απασχολέι και θα συνεχίζει να απασχολεί πολλους επιστήμονες, γνωστούς κι άγνωστους. Πολλοί έχουν τρελαθεί ψάχνοντας τη λύση. Με λίγα λόγια θέλω μόνο να κινήσω το ενδιαφερον σας,να ψάξετε ίσως λίγο παραπάνω το θέμα, ή τουλάχιστον προσπαθώ να σας κάνω να μη το υποτιμάτε. Εγώ εχω μια "μούρλα" με τα Μαθηματικά (και με άλλα πολλά επίσης ) και απλά σας δίνω εναύσματα -ίσως- να δείτε κάποια πράγματα λίγο διαφορετικά.
   Ένα καλό βιβλίο για αρχή είναι το "The joy of π" (www.joyofpi.com) του Ντέιβιντ Μπλάτνερ (απ'όπου έχω πάρει και αρκετές πληροφορίες για αυτό το κείμενο).

-Τα πρώτα 144 ψηφία του π έχουν άθροισμα 666...Και φυσικά, το 144 ισούται επίσης με (6+6)x(6+6) !!!

Υ.Γ. Ελπίζω να σας άρεσε...